نخبگان و تحول فرهنگ سیاسی در ایران دوره قاجار

 بنابراین تحول در فرهنگ سیاسی به معنای تحول در نگرش افراد و توده‌ها نسبت به حکومت و اجزای آن است. آغاز فرآیند، دامنه، میزان و دوره زمانی تحول تابع عوامل متعدد دیگری است که آن عوامل اجزای اصلی محیط زندگی فردی و جمعی، یعنی محیط‌های فیزیکی، اجتماعی و روان‌شناسانه را دستخوش تغییر می‌کند. عوامل بین‌المللی و خارجی چون استعمار و انتشار، انتقال و غلبه فرهنگی؛ عوامل داخلی چون، تغییرات نسلی، مهاجرت، تحرک اجتماعی، تغییر مناسبات تولیدی، تغییرات نهادی و عواملی چون انگیزش‌های درونی و مواجهه با شرایط نوظهور و همچنین عملکرد کارگزاران یا نخبگان سیاسی، در زمره مهم‌ترین عوامل تغییردهنده محیط زندگی فردی و جمعی هستند. شدت و اهمیت این عوامل از یک جامعه به جامعه دیگر متفاوت است. در ایران از نهضت تحریم تنباکو در سال 1270شمسی تا پیروزی نهضت مشروطه در سال 1285شمسی نخبگان مهم‌ترین نقش را در تحول فرهنگ سیاسی ایفا کرده‌اند. انتشار مفاهیم سیاسی جدید، ارائه الگوهای بدیل نظام سیاسی و انتقاد از شرایط اجتماعی و سیاسی توسط نخبگان از طریق سازوکار اطلاع‌رسانی خاص جامعه ایران، مهم‌ترین شیوه نخبگان در تغییر فرهنگ سیاسی ایران در دوره مورد بحث بوده است. کتاب حاضر در راستای مطالعه نقش نخبگان در تحول فرهنگ سیاسی ایران به بررسی ‌اندیشه‌های 3 نخبه سیاسی تأثیرگذار در دوران مورد بحث، بر توده مردم و بازتاب آنها در تحولات آن زمان پرداخته و برای این بررسی مستقیما به آثار مکتوب مهم و اثرگذار آنها مراجعه کرده و بازتاب‌اندیشه‌های آنان را در اعلامیه‌ها و رویدادهای آن دوران به رشته تحریر درآورده است.

این کتاب در 424 صفحه و 2000 نسخه توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شد.