هنر عکاسی از گذشته تا امروز

 ژوزف سوان پس از گذراندن یک دوره کارآموزی نزد یک داروساز، به عنوان دستیار اول و شریک یک شرکت داروسازی در نیوکاسل مشغول کار شد. او در آن زمان درباره فیلم‌های عکاسی مرطوب که در دوربین‌های عکاسی مورد استفاده قرار می‌گرفت به تحقیق پرداخت و متوجه شد که افزایش حرارت منجر به افزایش حساسیت محلول برمید نقره می‌شود تا این که در سال 1871 موفق به دستیابی به روشی جدید برای خشک شدن فیلم‌های عکاسی شد و توانست دورهای جدید از آسودگی را در زمینه هنر عکاسی آغاز نماید. او 8 سال بعد موفق به ثبت اختراع جدید در زمینه ساخت صفحاتی از جنس ورق‌های برمید شد که امروزه همچنان از آنها در چاپ عکس استفاده می‌شود. امروزه تقریبا دیگر ردپایی از محلول‌های عکاسی در بازارهای تجاری یافت نمی‌شود و نقش آنها در این عرصه در مقایسه با گذشته به مراتب کمتر شده است و بتدریج با پیشرفت فناوری فیلم‌های عکاسی بسیار پیشرفته که استفاده از آنها به مراتب آسان‌تر بوده و شکنندگی وظرافت آنها نیز در مقایسه بسیار کمتر است جایگزین این نوع فیلم‌های عکاسی شده‌اند. اما از آنجایی که یکی از ویژگی‌های این نوع فیلم‌های عکاسی این است که تنها نسبت به 2درصد از نور تابیده شده بر آنها واکنش نشان می‌دهند می‌توانند گزینه مناسبی برای تهیه عکس‌های نجومی باشند. این محقق همچنین در سال 1860 میلادی موفق به طراحی و ساخت لامپ‌های الکتریکی اولیه شد که در آنها برای ایجاد روشنایی از یک رشته ورقه کربنی که در داخل یک حباب شیشه‌ای قرار گرفته بود، استفاده می‌شد. عدم وجود خلا‡ مناسب و منبع الکتریکی کافی سبب می‌شود که نه تنها طول عمر این لامپ‌ها کوتاه باشد بلکه استفاده از آنها نیز از لحاظ اقتصادی به صرفه نباشد. این نوع لامپ‌های الکتریکی از بسیاری جهات شبیه به لامپ‌هایی بودند که 20 سال بعد توسط ادیسون عرضه شدند. با این تفاوت که با توجه به این‌که در سال 1880 میلادی روش خلا در مقایسه با گذشته به پیشرفت قابل توجهی دست یافته بود این لامپ‌های الکتریکی نیز از عملکرد مناسب‌تری برخوردار بودند. او در ادامه برای یافتن جایگزینی مناسبی برای الیاف کربنی که در لامپ‌های الکتریکی از آنها استفاده می‌شد به روشی جدید برای متراکم ساختن رشته‌هایی از جنس دنیتروسلولز برای ساخت الیاف مناسب دست یافت که توانست انقلاب عظیمی را در صنعت نساجی به وجود آورد.

فرانک فراهانی