گزارش روز یاس کارگران و کارمندان امریکایی

جام جم آنلاین - برای کارگران و کارمندان امریکایی اخراج شده ، بیکار ، ناامید ، مایوس و حتی شاغلین که با آینده شغلی نامطمئن روبه رو هستند ، جشن روز اول سپتامبر «روز کار» در ایالات متحده هیچ مفهومی ندارد.

کد خبر: ۲۸۱۴۴

در حالی که رئیس جمهور آنها از مزرعه خود در کراوفورد تگزاس پیام می فرستد: امریکایی هایی که کار می خواهند باید کار پیدا کنند و طرح رونق اقتصادی من موجب ایجاد اشتغال می شود.
در حالی که برخی از بیکاران امریکایی به اندازه روحیه خود را از دست داده اند که از جستجوی یک شغل به کلی منصرف شده اند و شاغلین به خوبی آگاه هستند اگر رئیس جمهور «تعطیلات کاری» خود را سپری می کند ، اغلب آنها از مرخصی و تعطیلات بی بهره هستند.

اگر در سه ماهه دوم سال 2003 میلادی نرخ سالیانه بازدهی بالا رفته است ، به این دلیل است که کارفرمایان از استخدام کارکنان جدید خودداری کرده و از کارکنان موجود حداکثر بازدهی را توقع دارند.
اگر دولت بوش قوانین جدید فدرال کار را به مورد اجرا بگذارد ، 8 میلیون کارمند که دستمزد ساعتی می گیرند ، از دستمزد ساعات اضافه کاری خود محروم خواهند شد.

از هر 10 نفر امریکایی چهار نفر بیش از 50 ساعت در هفته کار می کند و با توجه به این میزان ساعات کار ، آنها نیاز به مرخصی استحقاقی دارند ، در حالی که 13 درصد شرکت ها به کارکنان خود مرخصی استحقاقی نمی دهند ، هیچ قانونی وجود ندارد که آنها را مجبور به دادن مرخصی استحقاقی کند.
شرکت های دیگر پس از گذشت یک سال از سابقه کار 8 روز و پس از گذشت 3 سال از سابقه کار 10 روز به کارکنان خود مرخصی استحقاقی می دهند.
اگر کارکنان امریکایی بخواهند چند روز مرخصی بگیرند ، به آنها گفته می شود به دلیل کار زیاد دادن مرخصی امکان ندارد ، اگر آنها مریض شوند ، امکان دارد فورا اشخاص دیگری به جای آنها استخدام شوند.
بنابراین آنها همواره با استرس ، افسردگی ، بیماری های جسمی و روحی و فرسودگی دست به گریبان هستند.

شرایط بیکاران به مراتب بدتر است به ویژه سیاهپوستان که فقط در سال های رونق اقتصادی دهه 90 میلادی توانسته بودند کاری پیدا کرده و اکنون بیکار شده اند.
آنها در هنگام اخراج دو برابر آسیب پذیرتر از سفیدپوستان بوده و همین وضع برای پیدا کردن کار برای آنها وجود دارد.

از هنگام به قدرت رسیدن بوش نرخ بیکاری در امریکا از 1/4 درصد به 4/6 درصد افزایش پیدا کرده است و اگر میلیون ها بیکار که از جستجوی کار منصرف شده و در دفاتر کاریابی ثبت نکرده اند در آمار محسوب شوند ، نرخ بیکاری به مراتب فراتر از نرخ 4/6 درصد خواهد شد.

از دست دادن شغل برای بسیاری از امریکایی ها به مفهوم از دست دادن پس انداز و بی پولی ، خشونت های خانوادگی ، افسردگی ، اعتیاد به الکل و خانه به دوشی است .

به طور متوسط برای یافتن یک شغل تازه به 20 هفته وقت نیاز است که اغلب دستمزد آن کمتر از شغل قبلی فرد است ، البته برای یافتن یک شغل تازه باید خوش اقبال بود.
بیش از 50 درصد از بیکاران امریکایی حق برخورداری از کمک های دولتی را ندارند و برای بقیه کمک دولتی محدود به خدمات مشاوران تامین اجتماعی است .

بنابراین آنها چاره ای جز مراجعه به نوانخانه ها و خوابگاه های خانه به دوشان ندارند.
در حال حاضر ، 41 درصد مراجعان به این اماکن را خانواده های بی پول تشکیل می دهند.

آنها روزها را در جستجوی کار سپری کرده و شب ها برای خوراک و خواب به این اماکن اغلب خیریه مراجعه می کنند.

اغلب 5/2 میلیون شغلی که از سال 2001 میلادی تاکنون حذف شده اند مربوط به بخش صنایع بوده و کارگران را شامل می شده است .
اما کارمندان با تحصیلات عالی نیز از خطر بیکار شدن مصون نیستند.