مدیریت ورزش به چه کسی سپرده خواهد شد؟

سردار محمد رویانیان فرمانده پلیس راهنمایی و رانندگی کشور که بتازگی بازنشسته شده، از گزینه‌های تازه مطرح شده ریاست سازمان تربیت بدنی است. در رابطه با او گفته می‌شود که برنامه‌اش را نیز برای اداره ورزش کشور به رئیس‌جمهور ارائه کرده و حتی تنی چند از معاونانش را نیز برگزیده است. مثل این‌که گفته شده؛ وی سردار مصطفی آجورلو رئیس اتحادیه فوتبال و مسوول ورزش شهرداری تهران را با خود به سازمان ورزش می‌برد و بنا دارد مدیریت ورزش پایتخت را به وی بسپارد. با توجه به ارتباطات سازمانی به لحاظ حضور در نیروی انتظامی و به ویژه دوره مسوولیت آجورلو در راس مدیریت باشگاه پاس، چنین اتفاقی چندان دور از ذهن نیست. حجت‌الله خطیب مدیر کل اسبق تربیت بدنی تهران نیز که در دوره مدیریت علی‌آبادی از کار برکنار شد و به حاشیه رفت، از دیگر مدیرانی است که گفته می‌شود در صورت حضور رویانیان در راس ورزش، یک پست کلیدی را به خود اختصاص خواهد داد.

به هر حال این‌که رویانیان تا چه اندازه بتواند در این حوزه موفق عمل کرده و به انتظارات مردم و دولت پاسخ گوید، سوالی است که در نهایت رئیس‌جمهور باید به آن پاسخ گوید. اما گمانه زنی‌ها بر این مساله نیز تصریح دارد که در صورت این‌که رویانیان انتخاب نشود، سید شمس الدین حسینی وزیر اقتصاد دولت نهم که در پیشینه ورزشی‌اش قهرمانی در کشتی را داشته و با جماعت گوش شکسته انس و الفتی دیرین دارد، از گزینه‌های تصدی پست معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان تربیت بدنی است که بطور طبیعی اگر چنین اتفاقی بیافتد، جمعی از مدیران مازندرانی که اتفاقا در ورزش نیز شناخته شده هستند مثل بهروز منتقمی و حتی خطیب که در بالا اشارتی بدان رفت، حسینی را در مدیریت ورزش همراهی خواهند کرد.

این دو گزینه در شرایطی بتازگی برای تصدی مدیریت ورزش معرفی شده‌اند که پیش از این نیز اشخاصی مثل مهدی‌هاشمی، محمدرضا یزدانی خرم و حمید سجادی برای تصدی ریاست سازمان ورزش مطرح شده‌اند و به نوعی هر یک از آقایان البته منهای هاشمی که رابطه‌ای نزدیک با دولت دارد، مدعی شده‌اند که برنامه خود را جهت اداره دستگاه ورزش به شورای انتخاب وزرای دولت و معاونان ریاست جمهوری ارائه داده‌اند.

علی‌آبادی به وزارت مسکن می‌رود؟

آیا محمد علی‌آبادی برنامه‌هایش در سازمان تربیت بدنی را نیمه کاره باقی گذاشته و به وزارت مسکن و شهرسازی می‌رود؟ این سوالی است که طی روز‌های گذشته تا به امروز فکر و ذهن اهالی ورزش را به خود مشغول داشته است و آگاهان بدان جواب‌های متفاوتی می‌دهند. آنچه مسلم است علی‌آبادی به هر تصمیمی که درباره‌اش گرفته شود راضی خواهد بود، چه قرار به ماندنش در ورزش باشد و چه بخواهد به وزارت مسکن و شهرسازی نقل مکان کند تا بر اساس تخصص‌اش در این حوزه، به اهداف دولت در بخش مسکن جامه‌عمل بپوشاند. منابع نزدیک به علی‌آبادی می‌گویند که او برنامه کاری خود در این حوزه را در اختیار محمود احمدی‌نژاد قرار داده است تا منتظر دستور رئیس دولت باقی بماند. اگر چه گفته می‌شود که با توجه به ایراد سازمان بازرسی در رابطه با بحث دو شغله‌های ورزش و پافشاری این سازمان بر کنار رفتن مدیران دوشغله، کناررفتن علی‌آبادی از مدیریت سازمان طبیعی به نظر می‌رسد، اما در عین حال عده‌ای نیز به این مساله باور دارند که هر اتفاقی ممکن است طی روز‌های آینده بیفتد و علی‌آبادی همچنان در ورزش باقی بماند.

انتظارها از رئیس جدید ورزش

بی‌شک چه مدیریت ورزش تغییر کند و چه نکند، جامعه طبق قول‌هایی که از سوی رئیس‌جمهور اعلام شده از مدیریت کلان ورزش انتظاراتی دارد. ادامه توسعه زیرساخت‌های ورزش که به نوعی نقطه قوت کارنامه علی‌آبادی به حساب می‌آید، توجه اصولی به ورزش قهرمانی و حرفه‌ای و ایضا بحث خصوصی‌سازی در ورزش که ارتباطی تنگاتنگ در مسیر شکوفایی ورزش قهرمانی دارد، یورش به سمت کسب مقام چهارمی بازیهای آسیایی گوانگجو 2010 و متعاقب آن حضوری پر رنگ و کیفیت در بازیهای المپیک لندن و مهمتر از هر چیز انداختن فوتبال در مسیری درست و اصولی که پاشنه آشیل مدیریت علی‌آبادی به حساب آمده، از جمله انتظاراتی است که اجرای آنها بر دوش رئیس جدید ورزش سنگینی خواهد کرد و بالطبع کسی می‌تواند این وظیفه را به فرجامی نیک برساند که با ورزش بیگانه نباشد و مولفه‌های مدیریت در آن را بشناسد. مدیریتی که همیشه برای خیلی‌ها جذاب و ارضا‌کننده به لحاظ شهرت بوده است.