غرور، کاراته ایران را بر زمین زد

با این که معتقدید کاراته ایران قدرت بزرگی در جهان است، چطور شد در مسابقه‌های جهانی ژاپن این اتفاق رخ نداد؟

به یقین شکست تیم ملی در نوزدهمین دوره مسابقه‌‌های جهانی ژاپن را می‌توان یک اتفاق توصیف کرد؛ اتفاقی که به نظر من پیش از آن که به ضرر کاراته ایران باشد به نفع آن است، چون در این مسابقه‌ها ما بزرگ‌ترین درس را گرفتیم؛ درسی که در آینده برای تیم ملی ایران بسیار تاثیرگذار و عبرت‌آموز خواهد بود.

چه اتفاقی در ژاپن رخ داد که آن را عبرت آموز می‌دانید؟

 معتقدم در مقابل هر عملی نتیجه‌ای ثبت می‌شود. تیم ایران که از هر جهت آماده مسابقه‌ها بود به دلیل غرور شکست خورد تا به خود بیاید و در آینده اسیر این مشکل نشود.

یعنی تیم از نظر آمادگی هیچ مشکلی نداشت؟

تیم ایران از هر نظر آماده رویارویی با حریفان جهانی بود. 38 کاراته‌کای حاضر در اردوی تیم ملی به بهترین شکل ممکن از طرف فدراسیون مورد حمایت قرار گرفتند. امکانات لازم در اختیار تیم قرار داشت و تمرین‌ها به شکل منظم و اصولی انجام می‌شد. به عنوان کسی که از نزدیک شاهد اوضاع تیم بودم این را بگویم که تیم ایران از نظر امکانات و میزان آمادگی هیچ کمبودی نداشت و تنها غرور، این تیم را زمین زد.

به نظر شما مغرور شدن می‌تواند توجیه قانع‌کننده‌ای برای شکست تاسف‌آور تیم ملی کاراته باشد؟

 شاید هیچ کس به اندازه ما و خود ملی پوشان کاراته از شکست در مسابقه‌های جهانی ناراحت نباشد. خوشبختانه از یک نظر از شکست در ژاپن متاسف نیستم،  چرا که می‌دانم چه اقداماتی برای آماده‌سازی تیم انجام شده است، می‌دانم از چه نقطه‌ای شروع کرده و به چه نقطه‌ای حرکت کردیم...

همه در اردو با هم دوست بودند و هیچ مشکلی در تمرین‌ها مشاهده نمی‌شد. تیم ما هر روز بهتر از دیروز بود و زمان اعزام به ژاپن در اوج دوران آمادگی قرار داشت. من به عنوان سرمربی تیم، غرور را تنها دلیل این شکست می‌دانم.اگر هم دلیل دیگری در ثبت این نتیجه نقش دارد کسانی که در پیرامون تیم حضور داشتند، آن را بیان می‌کنند .

پس از شرکت در مسابقه‌های جهانی، نتایج تیم را آنالیز کردید؟

 بله. هیچ دلیلی جز مغرور شدن تیم وجود ندارد. تیم ما از هر نظر آماده بود. وقتی انسان مغرور می‌شود تعادل روحی‌اش به هم می‌خورد، چرا که قوای درونی متکثر می‌شود و انسان هدف خود را فراموش می‌کند. خداوند وقتی نعمتی را به انسان اهدا می‌کند اگر انسان قدر آن را نداند و در مسیر درست حرکت نکند، آن نعمت را از دست خواهد داد، اتفاقی که برای تیم ما رخ داد همین بود. مغرور شد و تمرکز خود را از دست داد تا در نهایت این نتیجه به ثبت برسد.

در چه مرحله‌ای متوجه بروز این مشکل یعنی مغرور شدن تیم شدید؟

همان روز اول آغاز مسابقه‌ها پس از این‌که با اقتدار در پیکارهای کومیته تیمی بر قطر غلبه کردیم به جایگاه تماشاگران رفتیم و با مقایسه تیم خود با دیگر تیم‌های مدعی، این باور در کل اعضای تیم ایجاد شد که ما بهترین تیم جهان هستیم؛ هرچند واقعیت همین مطلب بود، اما ما خود را فراموش کردیم و به دام غرور افتادیم.

در واقع غرور جلوی چشم ما را گرفت و با صداقت می‌گویم شکرگزار قدرتمند بودن تیم‌مان نبودیم که این شکست تلخ رقم خورد. به جای این‌که پاسدار و محافظ توانایی‌های غیرقابل انکار تیم باشیم با غرور خود زمینه شکست تیم را در دومین دیدار مقابل سنگال فراهم کردیم و از طرفی با شکست سنگال مقابل صربستان در عمل شانس کسب مدال برنز را نیز از دست داده و تیم کومیته تیمی ما از دور مسابقه‌ها حذف شد.

ولی شما که خود از قهرمانان کاراته هستید، آیا در دوران قهرمانی با مشکل مشابهی مواجه نشده بودید که جلوی این شکست را بگیرید؟

پس از شرکت در مسابقه‌های جهانی مالزی که چند سال پیش بود، در رقابت‌های آسیایی مقابل حریفی از تایوان قرار گرفتم و به گونه‌ای مغرور شده بودم که او را بسیار دست کم گرفته و براحتی مبارزه را واگذار کردم.

کاراته فقط 3 دقیقه است و غرور موجب می‌شود به جای تمرکز روی حریف، همه توجهات را متوجه خود کنی. در واقع این اتفاق در یک لحظه رخ می‌دهد تا بخواهی کار انجام دهی، سقوط کرده‌ای.

یعنی پس از اطلاع از موضوع هم نمی‌شد چاره‌اندیشی کرد؟

تمام سعی من این بود که بر مشکل غالب شوم، چون خودم این مساله را تجربه کرده بودم،  بنابراین بارها این موضوع را به ملی پوشان حتی در اردوی تهران نیز هشدار دادم، اما واقعیت این بود که غرور، تمرکز تیم را به هم زده بود.

خود شما چطور در ژاپن مغرور شده بودید؟

مهم‌ترین نکته زندگی، صداقت است و انسان باید با شهامت حقیقت را بیان کند. حقیقت تیم ما هم این است که خود من هم دچار غرور شده بودم و طوری به تیم اعتقاد داشتم که حتی احساس می‌کردم نیازی به حضورم در سالن مسابقه‌ها نیست و همه حریفان را یکی پس از دیگری شکست خواهیم داد.

خود را مقصر این شکست می‌دانید؟

البته، چون من خیلی به تیم اطمینان داشتم. این اطمینان به غرور منجر شد و تیم ما شکست خورد در این میان خودم را مقصر می‌دانم چون نتوانستم تیم را جمع کنم.

آیا پس از پایان مسابقه‌ها نیز توان حریفان  را در حد ملی پوشان کشورمان نمی‌دانستید؟

در مسابقه‌‌های جهانی ژاپن 4 تا 5 نفر از نفرات تیم‌های مختلف را پرقدرت دیدم، آمادگی نفرات ایران از همه تیم‌ها بهتر بود، اما برای مقام قهرمانی آمادگی بدنی تنها یک فاکتور است. مطمئنا کسانی که در این مسابقه‌های قهرمان شده یا دست‌کم مدال گرفتند همه فاکتورهای لازم را داشتند.

بسیاری از کارشناسان، تیم اعزامی به مسابقه‌های جهانی ژاپن را بهترین تیم تاریخ کاراته ایران می‌دانستند. نظر شما در این مورد چیست؟

با این نظر موافقم. همه جامعه کاراته می‌دانند این بهترین تیم ما بود و از طرف فدراسیون نیز  بخوبی تجهیز شد. شیوه گزینش نفرات اصلی و به طور کلی مسائل فنی تیم هیچ مشکلی نداشت.

ممکن است این اتفاق در آینده نیز تکرار شود؟

این اتفاق دیگر برای کاراته ایران تکرار نخواهد شد و بهترین تجربه در این زمینه پیش روی همه ما قرار دارد.

به نظر شما مهم‌ترین فاکتور قهرمانی چیست؟

انسانیت. هر ورزشکاری که به دنبال قهرمانی است باید در وهله اول انسانیت را مدنظر داشته باشد. با این فاکتور اصلی به مرور زمان و با تلاش و پشتکار می‌توان به دیگر فاکتورها دست یافت و در نهایت به قهرمانی رسید. ما با این روش صمیمیت را در تمرین‌های تیم ملی حاکم کردیم و همه نفرات مانند اعضای یک خانواده کنار هم تمرین کردند، چون به آنان اعلام کردم روش کار من بر پایه صداقت است و آنان نیز باید چنین روشی داشته باشند.

کتیرایی، رئیس فدراسیون کاراته پس از مسابقه‌های جهانی اعلام کرد عدم تطابق قضاوت داوران کشورمان با داوری مسابقه‌های جهانی یکی از عوامل شکست تیم ملی در ژاپن بود. شما در این زمینه چه نظری دارید؟

در کل معتقدم داوران خوبی داریم و بسیاری از آنان با صداقت قضاوت می‌کنند، اما با توجه به شناختی که از داوران کشورمان دارم باید این حقیقت را پذیرفت که سلامت قضاوت کردن داوران بسیار مهم است و باید آن را جدی گرفت و نباید براحتی از کنار بعضی مسائل گذشت. برای کسب موفقیت و رسیدن به هدف همه باید در راه راست حرکت کنند.

یعنی معتقدید داوران کاراته ایران سالم قضاوت نمی‌کنند؟

همان طور که گفتم بیشتر آنان به درستی و با سلامت کامل قضاوت می‌کنند، اما از آنجا که قضاوت کار دشواری است و داور هنگام قضاوت عملا در جایگاه حق قرار می‌گیرد، باید در کارش بسیار با دقت عمل کند.

به نظر شما با جابه‌جایی در ارکان داوری کاراته در فدراسیون می‌توان بر این مشکل فایق آمد؟

مشکل را باید ریشه‌ای برطرف کرد. با جابه‌جایی هم شاید مشکل حل نشود باید در این زمینه با کار ریشه‌ای و در واقع فرهنگ‌سازی اجازه هیچ گونه لغزشی را به هیچ کس ندهند تا ورزشکاران با خیال راحت به ادامه کاراته بپردازند.

در مسابقه‌های ترکیه مهدی‌زاده به عنوان ستاره مسابقه‌ها شناخته شد. این انتقاد مطرح است چرا از او در ترکیب تیم اعزامی به مسابقه‌های جهانی استفاده نکردید؟

مسابقه‌های ترکیه یک مسابقه‌های تدارکاتی برای تیم ما محسوب می‌شد و صرف درخشش در یک مسابقه تدارکاتی نمی‌تواند متضمن حضور یک نفر در ترکیب اصلی تیم ملی باشد. مهدی‌زاده جوان و آینده‌دار است، اما ما در این وزن حسین روحانی را داشتیم و همان طور که گفتم برای راه یافتن به تیم ملی فاکتورهای زیادی مدنظرمان بود.

نظر شما درباره ممانعت مسوولان برگزاری مسابقه‌های جهانی از حضور 2 کاراته‌کای بانوی محجبه کشورمان در این مسابقه‌ها چیست؟

واقعا از این مساله متاسف شدم، امیدوارم با توجه به توانایی‌های کاراته ایران در بخش بانوان هر چه سریع‌تر این مشکل برطرف شود و آنها بتوانند با حجاب اسلامی در مسابقه‌های مختلف بین‌المللی شرکت کنند.

رئیس فدراسیون کاراته اعلام کرده جابه‌جایی‌هایی در کادرفنی تیم ملی انجام می‌شود. آیا شما از سمت خود کناره‌گیری کرده‌اید؟

باید مسوولان ورزش کشور و مسوولان فدراسیون در این زمینه تصمیم‌گیری کنند چنانچه بخواهند می‌مانم و اگر به این نتیجه رسیدند که بروم آن را می‌پذیرم. من در تیم ملی فقط انجام وظیفه کرده‌ام و آن را افتخار می‌دانم.

چه نمره‌ای به کارنامه مربیگری خود در تیم ملی می‌دهید؟

نمی‌توانم به خودم نمره بدهم. کارشناسان و مسوولان کاراته در این زمینه می‌توانند اظهارنظر کنند.

از بحث مسابقه‌های جهانی خارج شویم، در کل چه شد از مربیگری در امارات انصراف دادید و به ایران برگشتید؟

اولا کار کردن در تیم ملی کشورم را یک افتخار بسیار بزرگ می‌دانم. از طرفی اماراتی‌ها در کار خود جدی نبوده و به وعده و وعیدشان مبنی بر زمان آغاز تمرین‌ها یا دیگر موارد مشابه پایبند نبودند؛ بنابراین وقتی مسوولان فدراسیون کاراته پیشنهاد سرمربیگری تیم ملی را به من کردند با کمال میل پذیرفتم.

آینده کاراته ایران را چطور می‌بینید؟

با توجه به توانایی‌های کاراته و مقایسه آن با دیگر کشورهای جهان، بی‌شک آینده درخشانی در انتظار کاراته ایران است، به شرطی که از شکست در مسابقه‌های جهانی ژاپن درس عبرت گرفته و هیچ گاه در دام غرور گرفتار نشویم.

حرف آخر؟

از همه کسانی که  در دوران قهرمانی و در دوران مربیگری یار و یاور من بوده و هستند قدردانی می‌کنم، ضمن این که یک تشکر ویژه هم از همکارانم در تیم ملی و همچنین ملی‌پوشان دارم.

امید توفیقی