قباحت

سرقت علمی با گونه‌های دیگر آن فرق اساسی دارد. دامنه ناهنجاری حاصل از سرقت علمی از بعد حیثیت اجتماعی فراتر از سرقت‌هایی مثل سرقت اتومبیل، اثاث منزل، اشیای زیرخاکی و... است.

گاهی چهره یک کشور را در عرصه بین‌الملل و آن هم در میان نخبگان و جوامع علمی مخدوش می‌سازد و تلاش هزاران دانشمند و مبتکر آن کشور را زیر سوال می‌برد و سخیف جلوه می‌دهد البته وقوع این گونه حوادث در یک کشور نشانگر ضعف قوانین موجود و عدم نظارت و برخورد جدی با متخلفان است.

فردی که به خود جرات می‌دهد مقام علمی چاپ شده اندیشمندی را حتی بدون کوچک‌ترین تغییری و آن هم دوبار و در یک مجله به فاصله چند ماه به نام خود به چاپ مجدد برساند و برخورد جدی با او به عمل نمی‌آید، از طرفی بهانه به دست دشمنان و ماجراجویان می‌دهد که با تبلیغات مسموم دامن علمی کشور را آلوده کنند و از طرفی این رفتار ناشایست نوعی هرج و مرج و بی‌بندوباری علمی را در کشور ترویج می‌کنند.

دلیل دیگر قباحت سرقت علمی، موقعیت علمی ایران در حال حاضر در بین کشورهای جهان و بخصوص کشورهای منطقه است؛ چراکه در شرایطی که تعداد قابل توجهی از جوانان ایرانی در دانشگاه‌های خارج از کشور توانسته‌اند وجهه مثبتی از هوش و استعداد ایرانی به نمایش بگذارند، این نوع سرقت‌های علمی می‌تواند به این تلاش‌های ارزشمند لطمه وارد کند.

در گذشته و زمانی که ما دانش‌آموز بودیم، به یاد داریم در کنار جایزه‌ای که به شاگرد اول علمی کلاس داده می‌شد، جایزه‌ای هم در همان سطح به دانش‌آموز منضبط کلاس می‌دادند و به این ترتیب تاکید داشتند که انضباط در حد هوش و استعداد اهمیت دارد.

 اگر ما از همان سنین کودکی، دانش‌آموزی و دبستان به انضباط و صادق بودن بخصوص داشتن صداقت در میدان علمی تاکید کنیم و منضبط و معتقد به راه علمی بار بیاوریم، این گونه سرقت‌های علمی قطعا تخفیف و کاهش پیدا می‌کند.