تاریخ ایران را باید دوباره تبیین کنیم‌

وی در ادامه با بیان این‌که اکنون تاریخ ایران تنها مشتمل بر سرگذشت پادشاهان دوره‌های مختلف تاریخی است، افزود:‌ تاریخ تنها حال و احوال پادشاهان نیست، بلکه یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شناخت تاریخی، شناخت چگونگی زندگی مردم در زمان‌های مختلف است که این موضوع در تاریخ نیامده است. وی افزود: ملت ایران در طول تاریخ در تمامی اعصار آزادیخواه بودند و هیچ‌گاه زیر بار ظلم نرفتند اما در بررسی تاریخ ایران به این مسائل کمتر پرداخته شده است.

او برای شاهد گفته هایش به ساخت ابنیه تاریخی که اکنون به عنوان میراثی از گذشتگان برای ما به یادگار مانده است، اشاره کرد و گفت: تخت جمشید را فکر ایرانی مردمان آن زمان ساخته است، پس پادشاهان این دوره در کجای ساخت این بنای جاودان قرار گرفته‌اند که نام خود را بر این ابنیه می‌گذارند.

وی همچینن در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به بودجه کلی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری که تنها می‌توان بخش اندکی از آن را در حوزه میراث فرهنگی و باستان شناسی هزینه کرد، از واگذاری تمامی بخش‌های پژوهشی در حوزه باستان‌شناسی به بخش خصوصی خبر داد.

بر همین اساس در این جلسه عنوان شد تا شرکت ایرانگردی و جهانگردی ایران که جایگزین شرکت خصوصی توسعه گردشگری ایران شده است تا پایان سال مجموعه یکهزار سرویس بهداشتی بین راهی را برای رفاه حال علاقه‌مندان میراث ایرانی و گردشگران ایجاد کند.

تاریخی از همه برای همه‌

تاریخ تنها شرح حال پادشاهان نیست. حتی شرح حال مردم عادی هم نیست که اگر چنین می‌شد، نه تاریخی می‌ماند نه تاریخدانی می‌نوشت و نه هیچ‌کس به گذشته خودش افتخار می‌کرد یا حتی همه‌اش را لاک فراموشی می‌کشید. دقیقا مثل  چهار ضلع مربعی می‌ماند که رابطه حاکمان، مردم و تاریخ و ضلعی دیگر که مستور مانده است را تشکیل می‌دهد. بی‌هیچ کم و کاست هر ضلع بنای دیگری است برای ساختن بنایی که آیندگان بر آن سکنی گزینند؛ اما این که ضلع چهارم چرا همیشه در طول تاریخ سیاه مانده است، دقیقا همان روایتی است که نوشته نمی‌شود ولی خوانده می‌شود.

مردمان ایران در طول تاریخ زیر بار ظلم نرفته‌اند، اصولا از رشته‌های ژنی ایشان نیز می‌توان ظلم‌ستیز بودن را کشف ژنتیک کرد.حاکمان نیز همیشه جور نبوده‌اند و چه بسا وجه تمایز حضور بنایی همچون تخت‌جمشید یا مثلا اهرام مصر نیز در همین خلاصه می‌شود، خداپرستی! فراعنه خود را خدا می‌پنداشتند و حاکمان ایرانی خود را بنده‌ خدا. دقیقا یک تفاوت که نشان می‌دهد تاریخ ایران  تلفیقی از هنر مردمانش است و درایت حاکمانش.

نگارش تاریخ بدون حضور مردم معنا ندارد، همان‌طور که خواندنش بدون توجه به ظلم، جور و یا حتی درایت پادشاهان وقت بی‌معناست.

مهدی نورعلیشاهی‌