دفاع از اعتبار رسانه‌

بدیهی بود از اظهارنظر سخنگوی محترم دولت تعجب کنیم و با خود بگوییم وقتی خبر قطعی است چرا باید آن را مورد تکذیب قرار داد و دستگاه اطلاع‌رسانی و سخنگویی دولت را عملا تضعیف کرد.

از آنجا که شخصا برای آقای الهام احترام خاصی قائلم، اعتراف دیروز ایشان مبنی بر این که در روز تکذیب خبر هیچ اطلاعی از موضوع نداشته است را می‌پذیرم، اما معتقدم اشکال را باید در نظام تصمیم‌گیری دولت و یا اطلاع‌رسانی آن جستجو کرد.

می‌توان پذیرفت که موضوع تغییر وزرای اقتصاد و کشور بین رئیس جمهور و دو وزیر مطرح و با درز خبر به بیرون، رسانه‌ها از آن مطلع شده‌اند اما سخنگو از آن بی‌خبر مانده است. اما قاعده و مهارت‌های سخنگویی که با فنون دیپلماتیک بسیار نزدیک است ایجاب می‌کند «مخاطب پاسخگو» در مواردی اینچنینی با صداقت به جای «تکذیب» اظهار «بی‌اطلاعی» نماید.

رسانه‌های منبع و خبرگزاری‌های معتبر کشور تا حد زیادی به مرزهای بلوغ و کار حرفه‌ای نزدیک شده‌اند و نمی‌توان به سادگی تلاش‌های آنان برای کسب و انتشار خبر را زیر سوال برد.

البته نظیر این تکذیب‌های ناشی از بی‌اطلاعی در گذشته نیز دیده شده است دقیقا همان روز که خبر استعفای وزیر آموزش و پرورش در آذر ماه 86 منتشر شد.

معاون محترم اجرایی رئیس‌جمهور در مصاحبه‌ای اعلام کرد: خبر استعفا صحت ندارد و برخی با طرح این مطالب به دنبال ایجاد ناهماهنگی و ضعف در دولت می‌باشند. (خبرگزاری فارس 11/9/86)‌

در هر حال دولت بار دیگر با 2 وزیر کلیدی خود خداحافظی می‌کند و این به طور طبیعی از حقوق مسلم رئیس‌جمهور در انتخاب همکاران و همراهان خود است اما آیا این تغییرات با وجود وسواس رئیس‌جمهور در انتخابات همکاران جدید که بتوانند توقعات را برآورده سازند در یک‌سال عمر پایانی دولت می‌تواند موتور محرکی برای وزارتخانه‌های حساس با وزرای جدید باشد؟