روایت؛ سلاح دانشگاه 

روایت نیز سازنده افکار عمومی است؛ چه در سطح داخلی و چه در سطح خارجی. امروز در نظام حاکم بر جهان_ که متأسفانه با نظامی یک‌سویه و تبعیض‌آلود در اطلاع‌رسانی و نظم رسانه‌ای مواجه هستیم_ دانشگاه می‌تواند نقش بسیار مهم و اثرگذاری در ساختن روایت‌های دقیق، ضداستعماری و ضداستکباری داشته باشد. امروزه نظم ارتباطات بین‌الملل بر پایه عدالت و کرامت انسانی شکل نگرفته است؛ بنابراین شاهدیم انبوهی از رخداد‌های ضدانسانی، برخلاف حقوق بشر واقعی و کرامت انسانی، در نقاط مختلف جهان در حال وقوع است، اما روایت غالب، متأسفانه همان روایت تحریف‌شده و التقاطی است که رسانه‌های غربی به جهان مخابره می‌کنند. در چنین شرایطی، دانشگاه‌های ما که امتداد نظام اجتماعی ما هستند، می‌توانند نقش مهمی ایفا کنند. نظام اجتماعی ما بعد از شهادت امام شهید نشان داد در یک رستاخیز فکری جدی قرار گرفته و بعثتی دوباره در جامعه ایران در حال وقوع است. دانشگاه نیز قطعا همواره امتداد همین نظام اجتماعی مبعوث است؛ بنابراین دانشگاه، امتداد تاریخی جامعه امروز ایران و این تحول فکری است. طبیعی است اگر بتوانیم در فضای دانشگاه، اساتید معظم و دانشجویان فرهیخته راوی این مقاومت ملی باشند، می‌توانیم با این به‌اصطلاح فاشیسم رسانه‌ای که امروز بر جهان حاکم است مقابله کنیم. واقعا باید این نظم فاشیستی برآمده از مبانی لیبرالیسم، در سطح بین‌الملل بشکنیم. جوانان دانشگاهی، دانشجویان عزیز و اساتید معظم ما امروز باید راوی مقاومت ملی ایرانیان در طول چند قرن گذشته باشند. در هر دوره از تاریخ، ملت یک کشور و یک جغرافیای سیاسی، ترجمانی از تاریخ آن کشور هستند. امروز مهم‌ترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم، به‌ویژه برای نسل‌های نوجوان و جوان در داخل کشور، روایتگری از مقاومت ملی ایرانیان در طول تاریخ گذشته است. این امر هم عاملی برای بازخوانی هویت تاریخی ماست و هم می‌تواند در جهت انسجام‌بخشی و ایجاد انگیزه برای مقاومت بیشتر_ به‌ویژه در میان جوانان و نوجوانان_ در برابر هجمه‌های استکباری و استعماری که امروزه بر کشور ما تحمیل می‌شود مؤثر باشد. طبیعی است ایران در طول تاریخ خود، روایتی مستند از مقاومت در جهان به شمار می‌رود. وقتی به تاریخ ایران نگاه می‌کنیم، از دوره هجوم اسکندر مقدونی و امپراتوری روم غربی تا دوره سلوکیان، مقاومت ملی ایرانیان را مشاهده می‌کنیم. این مقاومت امتدادی تاریخی دارد. وقتی در قرون هجدهم و نوزدهم و پس از آن شاهد حضور انگلیسی‌ها و به‌ویژه پرتغالی‌ها در جنوب ایران هستیم، با انبوهی از انسان‌هایی مواجه می‌شویم که نه با سلاح گرم بلکه با شمشیر و با جان خود در برابر استعمار انگلیس ایستادند. در این منطقه نهضتی داریم به نام «نهضت جنوب». مردم این خطه، از تنگستان و بوشهر تا شیراز و خوزستان، طی ۵۰۰سال از مرز‌های این میهن پاسداری کرده و جانفشانی‌های بسیاری انجام داده‌اند. خون‌های بسیاری ریخته شده تا امروز ایران یکپارچه و متحد باقی بماند؛ بنابراین لازم است دانشگاهیان ما نسبت به این مسأله اهتمام ویژه داشته باشند.