شمار فوک‌ های خزری تلف‌شده به ۲۷ قلاده رسید

 با کشف دو لاشه جدید در نوار ساحلی بابلسر، آمار تلفات ثبت‌شده فوک‌های خزری در سواحل استان مازندران از ابتدای سال جاری تاکنون به عدد نگران‌کننده ۲۷ قلاده رسید‌؛ آماری که کارشناسان آن را هشداری جدی برای اکوسیستم شکننده این حوضه آبی بسته ارزیابی می‌کنند. 

معمای لاشه‌های متلاشی در سواحل بابلسر

به‌گفته مسئولان محیط‌زیست، کشف موارد اخیر حاصل گشت و پایش مستمر نوار ساحلی استان توسط مأموران یگان حفاظت محیط‌زیست با همکاری همیاران طبیعت بوده است. با این حال، وضعیت فیزیکی این دو پستاندار تلف‌شده بار دیگر مسیر تحقیقات علمی را با بن‌بست مواجه کرد. 

روح‌الله اسماعیلی، معاون محیط‌زیست طبیعی و تنوع زیستی اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست مازندران، با اشاره به شرایط نامساعد لاشه‌ها اعلام کرد که به‌دلیل سپری‌شدن زمان طولانی از وقوع مرگ و فساد پیشرفته بافت‌ها، امکان انجام آزمایش‌های تشخیصی، کالبدگشایی و نمونه‌برداری دقیق برای شناسایی علت قطعی مرگ میسر نبوده است. در نتیجه، برای پیشگیری از آلودگی‌های ثانویه و جلوگیری از شیوع احتمالی پاتوژن‌های بیماری‌زا، عملیات دفن بهداشتی هر دو لاشه تحت نظارت مستقیم نیروهای حفاظت محیط‌زیست به اجرا درآمد. 

تنها پستاندار کاسپین در تنگنای تهدیدات زنجیره‌ای

فوک خزری به‌عنوان یگانه پستاندار ساکن در کاسپین، سال‌هاست در فهرست سرخ گونه‌های در معرض خطر انقراض «اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت» قرار دارد. نوسانات جمعیت این‌ گونه از شاخص‌های اصلی سلامت زیست‌محیطی دریاچه به شمار می‌رود. 

گرچه فساد بافتی لاشه‌های بابلسر مانع از تشخیص دقیق علت مرگ شد اما زنجیره‌ای از عوامل شناخته‌شده همواره حیات این ‌گونه را تهدید می‌کند. از صید ضمنی و ‌گیر افتادن در تورهای صیادی غیرمجاز گرفته تا تشدید آلودگی‌های نفتی، صنعتی و پساب‌های کشاورزی و همچنین بیماری‌های ویروسی مسری نظیر دیستمپر سگ‌سانان و بالاخره تغییرات اقلیمی و پسروی آب دریا که زیستگاه‌های زادآوری را محدود کرده است. 

ضرورت تقویت پایش و دیپلماسی منطقه‌ای

تداوم گشت‌های ساحلی یگان حفاظت و همیاران طبیعت برای ثبت تلفات گرچه اقدامی ضروری است اما متوقف کردن این روند نیازمند اقداماتی فراتر از سواحل یک استان است. ابهام مداوم در تعیین علت دقیق مرگ لاشه‌ها به‌دلیل تأخیر در کشف، لزوم استقرار تجهیزات پایش هوایی و دریایی، تقویت شبکه‌های محلی اعلام سریع توسط صیادان، و مهم‌تر از همه، فعال‌سازی پروتکل‌های حفاظت منطقه‌ای میان کشورهای حوزه دریای خزر را اجتناب‌ناپذیر می‌سازد‌؛ در غیر این صورت، افزایش مرگ‌ومیر می‌تواند بقای این نماد زیستی کاسپین را به نقطه‌ای بی‌بازگشت برساند.