خبرنگارِ روزهای جنگ

می‌گویند خبرنگاری از مشاغل سخت است؛ و این سخن، به‌ویژه در روزهای جنگ، معنای واقعی خود را آشکار می‌کند. خبرنگار تنها ناظر حوادث نیست؛ او با مردم زندگی می‌کند، دردشان را لمس می‌کند و روایتگر رنج‌ها، امیدها و ایستادگی آنان می‌شود.

در روزهای جنگ، خبرنگار به مدرسه شجره طیبه میناب می‌رود؛ کنار پیکرهای کودکان جان‌باخته می‌ایستد، اشک می‌ریزد و روایت می‌کند. راهی تنگه هرمز می‌شود؛ در گرمای طاقت‌فرسا، شرجی و پهنه دریا، دوشادوش دریادلان، شجاعت و استقامت را به تصویر می‌کشد. او در میان آوار خانه‌ها و ویرانی‌ها، صدای انسان‌هایی است که همه هستی خود را از دست داده‌اند، اما امید و مقاومت را از دست نداده‌اند.

خبرنگار شب‌های حماسه را نیز در کنار مردم سپری می‌کند؛ در خیابان‌ها، میادین، فریاد حق‌طلبی، ایستادگی و مقاومت مردم را با چشم می‌بیند، با جان احساس می‌کند و به گوش جهانیان می‌رساند.

شاید خبرنگار پشت لانچر نباشد، اما قلم، دوربین و زبان او نیز سلاحی برای پاسداری از حقیقت است. او روایتگر رزمنده‌ای است که اعضای بدن خود را از دست داده، اما سنگر دفاع از وطن را رها نکرده است.

خبرنگار آرام و قرار ندارد. هر جا حماسه‌ای آفریده می‌شود، او راوی آن است و هر جا مظلومیتی رخ می‌دهد، فریادرس آن. از همین رو، ستمگران، جنگ‌افروزان و اشغالگران همواره از خبرنگاری که حقیقت را روایت می‌کند، هراس داشته‌اند.

البته همه کسانی که عنوان خبرنگار را یدک می‌کشند، چنین رسالتی را بر دوش نمی‌کشند. برخی، خبرنگاری را تنها در نگارش رپرتاژهای تبلیغاتی و ستایش مدیران شرکت‌ها، صنایع و هلدینگ‌های ثروتمند خلاصه کرده‌اند. در روزهایی که مردم درگیر آتش جنگ و رنج‌های آن هستند، حتی سطری درباره مقاومت، ایثار و پایداری آنان نمی‌نویسند؛ اما در روایت دستاوردهای مدیران و گزارش‌های سفارشی، قلمی پرکار دارند و گاه، پایان کارشان با پیامکی همراه است که از واریز حق‌الزحمه خبر می‌دهد.

هفدهم مرداد، سالروز شهادت شهید محمود صارمی و روز خبرنگار، فرصتی است برای پاسداشت خبرنگارانی که در روزهای سخت، کنار مردم ایستادند؛ آنان که رنج هم‌زیستی با مردم را با همه وجود درک کردند و حقیقت را، بی‌واهمه و بی‌ادعا، روایت کردند.

امید آن‌که همان‌گونه که خبرنگاران، روزهای سخت جنگ را روایت کردند، در آینده نیز روایتگر پیروزی، آرامش، سربلندی مردم و شکست دشمنان این سرزمین باشند.