افسوس ابــــدی

در آستانه جام‌جهانی ۲۰۲۶ نیز فهرست غایبان بزرگ کم‌کم کامل شده است. بازیکنانی مانند هوگو اکیتیکه، کائورو میتوما، رودریگو، استوائو، سرژ گنابری و ژاوی سیمونز به دلیل مصدومیت فرصت حضور در مهم‌ترین رویداد فوتبالی جهان را از دست داده‌اند. اما آنها تنها اعضای جدید باشگاهی هستند که طی دهه‌های گذشته ستاره‌های بزرگی را در خود جای داده است؛ باشگاه تلخ فوتبالیست‌هایی که جام جهانی را از دست داده‌اند.
شاید هیچ‌کس بهتر از مارکو رویس این حس را درک نکند. ستاره آلمانی در سال ۲۰۱۴ یکی از بهترین فصل‌های دوران حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشته بود و یکی از مهره‌های کلیدی آلمان برای جام جهانی برزیل محسوب می‌شد. اما در آخرین بازی دوستانه پیش از آغاز مسابقات، مصدومیت در مچ پا تمام رؤیاهایش را نابود کرد.
رویس بعدها اعتراف کرد که تماشای جام جهانی از خانه تجربه‌ای عجیب بود؛ «یک چشمم گریه می‌کرد و یک چشمم خوشحال بود.» او از دور شاهد قهرمانی هم‌تیمی‌هایش شد. حتی فدراسیون فوتبال آلمان از او دعوت کرد برای تماشای فینال به ریودوژانیرو سفر کند، اما این پیشنهاد را رد کرد. شاید دیدن دوستانش در حال فتح جامی که خودش قرار بود بخشی از آن باشد، بیش از حد دردناک بود. با این حال، داستان رویس تنها یکی از روایت‌های تلخ تاریخ جام جهانی است. کریستین ویری، مهاجم افسانه‌ای ایتالیا، پس از ناکامی‌های جام‌های جهانی ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ امیدوار بود در سال ۲۰۰۶ به رؤیای خود برسد. مارچلو لیپی، سرمربی آتزوری، همچنان روی او حساب باز کرده بود، اما مصدومیت زانو چند ماه پیش از مسابقات همه چیز را تغییر داد. ویری مجبور شد از خانه شاهد قهرمانی ایتالیا در برلین باشد. او سال‌ها بعد گفت: «رویای تمام عمرم را از دست دادم. البته برای هم‌تیمی‌هایم خوشحال بودم، اما آن شب کامل بود و فقط یک چیز کم داشت؛ خودم.» گاهی سرنوشت حتی بی‌رحم‌تر عمل می‌کند. امرسون، کاپیتان تیم ملی برزیل در آستانه جام جهانی ۲۰۰۲ نه در مسابقه و نه حتی در یک برخورد تمرینی، بلکه در حادثه‌ای عجیب مصدوم شد. او هنگام تمرین در نقش دروازه‌بان قرار گرفت و بر اثر یک حرکت ساده شانه‌اش از جا درآمد. نتیجه این اتفاق از دست دادن کل جام جهانی بود؛ همان جامی که برزیل در پایان آن قهرمان جهان شد. اما همیشه داستان فقط حسرت قهرمانی نیست. برخی بازیکنان حتی فرصت حضور در هیچ جام جهانی دیگری را پیدا نمی‌کنند. کوری گیبز، مدافع آمریکایی، در سال ۲۰۰۶ تقریبا بلیت سفر به آلمان را در جیب داشت. سرمربی تیم ملی آمریکا به او اطمینان داده بود که در فهرست نهایی قرار خواهد گرفت. گیبز در دیداری دوستانه برابر مراکش ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد و همه چیز عالی به نظر می‌رسید. اما دقایقی بعد از مسابقه زانویش شروع به درد گرفتن کرد. آزمایش‌ها نشان داد که دیگر نمی‌تواند در جام جهانی حضور داشته باشد. او بعدها گفت: «اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که باورم نمی‌شود جام جهانی را از دست داده‌ام. این رویای هر بازیکنی است.» فهرست قربانیان مصدومیت پیش از جام جهانی به همین جا ختم نمی‌شود. کریم بنزما در آستانه جام جهانی ۲۰۲۲ از ناحیه ران آسیب دید و حضور در تورنمنتی را از دست داد که فرانسه تا فینال آن پیش رفت. آلفردو دی‌استفانو، یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال، جام جهانی ۱۹۶۲ را به دلیل مصدومیت از دست داد. پپ گواردیولا در سال ۱۹۹۸ نتوانست اسپانیا را همراهی کند و رافائل فن‌درفارت نیز درست پیش از اعلام فهرست هلند برای جام جهانی ۲۰۱۴ مصدوم شد. در میان همه این داستان‌ها، ماجرای روماریو جایگاه ویژه‌ای دارد. مهاجم بزرگ برزیل پیش از جام جهانی ۱۹۹۸ با مصدومیتی در ساق پا روبه‌رو شد. او معتقد بود می‌تواند حداقل بخشی از مسابقات را بازی کند، اما ماریو زاگالو، سرمربی برزیل، حاضر نشد روی بازیکنی که صد درصد آماده نبود ریسک کند. روماریو این تصمیم را هرگز نپذیرفت و حتی بعدها کاریکاتورهای تمسخرآمیزی از زاگالو را در یکی از رستوران‌هایش نصب کرد. استیون جرارد نیز یکی دیگر از قربانیان معروف این سرنوشت است. او پیش از جام جهانی ۲۰۰۲ با یک دوراهی دشوار مواجه شد؛ انجام عمل جراحی و از دست دادن هفته‌های پایانی فصل لیورپول یا ادامه بازی برای باشگاه و ریسک از دست دادن جام جهانی. جرارد گزینه دوم را انتخاب کرد. اما در آخرین بازی فصل دچار پارگی کشاله ران شد و جام جهانی را از دست داد. او بعدها نوشت که حتی در تعطیلات دبی هم نمی‌توانست این حسرت را فراموش کند و با شلوارک تیم ملی انگلیس در ساحل قدم می‌زد. 
شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا این باشد که هیچ بازیکنی نمی‌داند آیا فرصت دیگری نصیبش خواهد شد یا نه. برای برخی مانند رویس یا بنزما، جام جهانی دیگری از راه رسید. اما برای عده‌ای دیگر، رؤیایی که سال‌ها در ذهنشان ساخته بودند، برای همیشه ناتمام ماند. همین موضوع است که مصدومیت‌های پیش از جام جهانی را تا این اندازه تلخ می‌کند. شکست در زمین مسابقه دردناک است، اما حداقل فرصت جنگیدن وجود دارد. بازیکنی که به دلیل مصدومیت از جام جهانی جا می‌ماند، حتی شانس مبارزه برای رؤیایش را هم پیدا نمی‌کند؛ و شاید به همین دلیل باشد که هیچ زخمی در فوتبال به اندازه از دست دادن جام جهانی عمیق و فراموش‌نشدنی نیست.