پیروزی، سرنوشت ماست‌؛ ناگزیریم به پیروزی دست‌ یابیم

پیش‌ روی ملت ایران، دو راه بیشتر نیست: یا فوز عظیم پیروزی، یا شکست کامل و نابودی. راه سومی وجود ندارد‌؛ یا اقتدار و سربلندی ابرقدرت‌شدن، یا زوال وفنای ایران. اگر تن به مذاکره و صلح دهیم، تمامی قول‌و‌قرارهای ظاهری آمریکا، که تنها بر کاغذ نقش بسته، ارزشی نخواهد داشت. چگونه می‌توان به کشوری اعتماد کرد که حتی تعهدات بین‌المللی خود با دوستانش را زیر پا می‌گذارد؟ یا به اسرائیل، که تاکنون به هیچ‌یک از وعده‌هایش پایبند نبوده است؟ ملت ایران! اگر صلح را انتخاب کنیم، حتی اگر وعده جبران خسارت نیزداده شود، درعمل حتی یک دلار نیز دریافت نخواهیم کرد. زیرا سازمان‌های جهانی، در چنین مواقعی، همواره جانب قدرت را می‌گیرند. صلح ایران، نشانه ضعف تلقی شده و در عمل هیچ سرمایه‌ای عاید کشور نخواهد شد. پیامدهای فقدان سرمایه پس از جنگ، تورم سرسام‌آور، هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و گسترش خفقان‌آور فقر را به‌دنبال خواهد داشت.  ملت شریف ایران! اگر صلح کنیم، همواره سایه شوم جنگ بر سر ما باقی خواهد ماند. اما اگر با قدرت به دفاع روی آوریم، چه رخ خواهد داد؟ ملت ایران! نظامیان ما اکنون بر اوضاع مسلط بوده و به اعتراف دوست و دشمن، ایران در عرصه نظامی دست برتر را دارد. این‌که می‌بینید دشمن، زدن زیرساخت‌ها را تهدید می‌کرد، نشان از دست خالی او در عرصه نبرد است‌؛ ناتوانی در بازگرداندن اوضاع به نفع خود. دشمن می‌خواهد با تخریب زیرساخت‌ها، نظام و مسئولان را، علی‌رغم برتری نظامی ایران، وادار به تسلیم کند. ملت ایران! هرچند زیرساخت‌های ما مورد تهاجم قرار گیرند، پس از پیروزی، با غرامتی که با قاطعیت از اعراب حاشیه خلیج‌فارس و عربستان دریافت خواهیم کرد، تمامی آنها را بهتر از پیش بازسازی خواهیم نمود. با درآمدهای حاصل از تنگه هرمز نیز، رفاه مادی بی‌سابقه‌ای برای ایرانیان رقم خواهیم زد. با پیروزی درجنگ، ایران به جایگاه نخست جهان ارتقا خواهد یافت وپس از آن، هیچ قدرتی جرات تهدید ایران را نخواهد داشت. با نابودی اسرائیل و اخراج آمریکا، منطقه روی آرامش را خواهد دید و خبری از ترورها و انفجارات نخواهد بود. ملت ایران! من هیچ نگرانی از بابت نیروهای مسلح ندارم. تنها دغدغه من و تمام دلسوزان نظام، سکوت و انفعال مسئولینی است که عزیزانی در خارج از کشور دارند یا صرفا در پی آسایش موقت چهار‌ساله‌ خود هستند. این افراد به‌خوبی می‌دانند که هرگونه صلح با آمریکا، به‌معنای شعله‌ور‌شدن مجدد جنگ است. لذا اگر تن به صلح دهند، تنها و تنها برای منافع شخصی یا دفع موقتی خطر از خودشان خواهد بود. ملت ایران! تنها راه مقابله با این دغدغه، حضور همیشگی شما در صحنه است. با حضور مستمر خود، به مسئولان پاک‌سرشت قوت قلب دهید و جلوی آن‌دسته از مسئولینی که فرزندان‌شان در خارج اقامت دارند یا منافعی در آن سوی مرزها دارند را بگیرید. پس، با قلبی مملو از امید و اصرار، از شما همگان تقاضا می‌کنم: خیابان را رها نکنید! خیابان را رها نکنید! خیابان را رها نکنید!