از توهم فروپاشی تا واقعیت اقتدار ایران

این وضعیت موجب شده است دونالد ترامپ، که به‌عنوان فردی خودشیفته و متکبر شناخته می‌شود، دچار نوعی سرخوردگی و آشفتگی روانی شود. به نظر می‌رسد فشارهای ناشی از ناکامی‌های نظامی، سیاسی و اقتصادی، او را با تنش‌های فکری جدی مواجه کرده و انسجام ذهنی‌اش را بیش از پیش تضعیف کرده است. از این رو، اظهارات او نیز واجد نوعی پریشانی و تناقض است؛ سخنانی که در بسیاری موارد به دستمایه طنز در رسانه‌ها و حتی میان سیاستمداران و مسئولان کشورهای مختلف تبدیل شده است.
از جمله ادعاهایی که او از آغاز این تهاجم مطرح کرده، تلاش برای کشاندن ایران به مرز نابودی و حتی تجزیه آن بوده است. وی صراحتاً عنوان کرده بود که در پایان این جنگ، نقشه ایران با گذشته تفاوت خواهد داشت. در همین چارچوب، اظهارات اخیر او مبنی بر هدف قرار دادن زیرساخت‌هایی نظیر پل‌ها و نیروگاه‌ها و بازگرداندن ایران به «عصر حجر»، موضوع تازه‌ای نیست، بلکه تکرار همان مواضع پیشین است. چنین اظهاراتی نشان‌دهنده نوعی ساده‌اندیشی و ناتوانی در درک واقعیت‌های عمیق جامعه ایران است. تصور اینکه با تخریب چند زیرساخت، بتوان بنیان‌های علم، دانش و فناوری یک کشور را از میان برد، برداشتی سطحی و غیرواقع‌بینانه است. آنچه امروز در ایران شکل گرفته، ریشه‌های عمیق علمی و فنی است که در بستر جامعه نهادینه شده و به درختی تنومند تبدیل شده است؛ ریشه‌هایی که به‌سادگی قابل نابودی نیستند.
جوانان ایرانی در حوزه‌های گوناگون علمی، از مهندسی و پزشکی گرفته تا کشاورزی، فناوری‌های نوین، علوم فضایی و ژنتیک، به دستاوردهای قابل‌توجهی رسیده‌اند. افزون بر این، پس از آغاز این جنگ، روحیه تلاش، ایثار، پژوهش و استقامت در میان آنان تقویت شده است. به همین دلیل، هرگونه تخریب احتمالی نیز با اتکا به همین ظرفیت‌ها، در کوتاه‌ترین زمان ممکن جبران و حتی به سطحی بالاتر ارتقا خواهد یافت.
البته اگر چنین اقداماتی از سوی آمریکا صورت گیرد و زیرساخت‌هایی مانند نیروگاه‌ها هدف قرار گیرد، این مسئله صرفاً محدود به ایران نخواهد ماند، بلکه تبعات آن دامن‌گیر کل جهان خواهد شد و جامعه جهانی ناگزیر از پرداخت هزینه‌های چنین تصمیماتی یعنی ورود به‎ عصر یخبندان را تجربه خواهد کرد.
تجربه تاریخی نیز مؤید این واقعیت است. پس از پایان جنگ هشت‌ساله، ایران توانست با تکیه بر ظرفیت‌های داخلی و روحیه‌ای که در دوران جنگ شکل گرفته بود، به پیشرفت‌های چشمگیر علمی و فناوری دست یابد. این تجربه نشان می‌دهد که در شرایط کنونی نیز می‌توان همان مسیر را با قدرت بیشتری طی کرد.
بی‌تردید، در صورت تداوم این روند، جهان شاهد تحولات قابل‌توجهی در عرصه علمی و فناوری ایران خواهد بود؛ تحولاتی که می‌تواند نگاه‌ها را بیش از پیش به سوی این کشور معطوف کند.
در پایان، امید است با اتکا به این ظرفیت‌ها، مسیر پیشرفت با موفقیت ادامه یابد و دستاوردهای بزرگ‌تری برای کشور رقم بخورد.