تعلیم و تربیت، نیروی متخصص می‌خواهد

چراکه براساس قانون، آموزش و پرورش موظف است برای کلاس‌های خالی از‌هر‌راه ممکن معلم جذب کند و نباید هیچ کلاسی خالی از معلم بماند. اما ریشه اصلی مشکل کمبود معلم در آموزش و پرورش به سال‌هایی برمی‌گردد که دانشگاه فرهنگیان کمتر از ظرفیت موجود دانشجو جذب می‌کرد. براساس آمارهای اعلام شده، این دانشگاه فقط در سال تحصیلی گذشته و آینده به اندازه ظرفیت کامل خود دانشجو جذب می‌کند، اما در سال‌های تحصیلی گذشته گاهی پیش می‌آمد که دانشگاه فرهنگیان کمتر از 4000‌دانشجو جذب کند.
این مساله نیز به تفکر آن زمان مسؤولان دانشگاه فرهنگیان بازمی‌گردد که گمان می‌کردند نیاز نیست لزوما آموزش و پرورش به تربیت معلم بپردازد و این وزارتخانه می‌تواند با جذب نیرو از بین افرادی که در دانشگاه‌های دیگری غیر از دانشگاه فرهنگیان تحصیل کرده‌اند نیز نیروی انسانی مورد نیاز خود را جذب ‌کند. در صورتی که این تفکر براساس قواعد علمی حوزه آموزش و پرورش است و معلم کارآمد ابتدا باید در دانشگاه‌های تخصصی این حوزه تربیت شود و بعد با دانش و روحیه معلمی به عرصه تعلیم و تربیت ورود پیدا کند.
اما در شرایط فعلی، وقتی که در آستانه هر سال تحصیلی، آموزش و پرورش با مشکل کمبود معلم مواجه می‌شود، این مساله را با جذب کسانی که برای تعلیم دانش‌آموزان به صورت تخصصی تربیت نشده‌اند، برطرف می‌کند. این موضوع، خود نقطه ضعفی برای نظام آموزشی ما محسوب می‌شود، چون نیروهایی نظیر حق‌التدریس و سربازمعلم هرقدر هم کار خود را درست انجام دهند، بازهم آموزش‌دیده این حوزه نیستند و در دوره‌های کارورزی مخصوص آموزش و پرورش را شرکت نکرده‌اند. از این رو، نمی‌توان به این نیروها به اندازه کافی اطمینان کرد و در بین آنها، معمولا معلمان دلسوز و خبره کمتر یافت می‌شود. بنابراین بهترین روش برای حل مساله کمبود معلم این است که با افزایش تدریجی ظرفیت دانشگاه فرهنگیان، معلمان مورد نیاز آموزش و پرورش با استفاده از استخدام فارغ‌التحصیلان این دانشگاه تامین شود.

دکتر حسین احمدی

معاون پیشین آموزش و پرورش