آت و ‌آشغال‌های دوست‌داشتنی ژازه

ژازه مجسمه‌های عجیبی از قراضه اتومبیل‌ها می‌ساخت البته پیشتر از آن تجربه ساختن مجسمه‌های آهنی با سیم‌های فلزی را تجربه کرده بود. اما در همه این مجسمه‌ها طنز و شوخی را با رنج موجودات بی‌جان مخلوط می‌کرد. با آهن آدم‌هایی مسخره می‌ساخت که با بدن‌هایی فلزی رنج می‌بردند.

خودش در جایی در این رابطه می‌نویسد: «... زمان، زمان مرمر و چوب و گل و سفال نیست. زمان، زمان حجر نیست. زمان ما، زمان حرکت براده‌آهن است و فلزات که در خون ما جریان دارند. این طبیعی است که من از این مواد استفاده می‌کنم تا حرف این مواد را گویا باشم و این بهترین راه است که فلز سرد بتواند گویای گرم‌ترین سخن‌ها باشد. این هنر است که بتوان با این سردی، گرم‌ترین و تازه‌ترین حرف‌ها را بیان کرد.»