رابطه‌ام با کارگردانان، رفاقتی است

آقای سجادی! چطور شد تصمیم گرفتید در کنار حرفه اصلی‌تان در نیروی انتظامی، جلوی دوربین هم بروید و بازی کنید؟

این موضوع به سال‌های گذشته برمی‌گردد. من از سال 63 تا 65 جبهه رفتم و بعد از بازگشت، احساس کردیم در قالب کارهای نمایشی باید به مردم هشدار بدهیم که مراقب زندگی‌شان باشند. سال 67 اداره‌ای در نیروی انتظامی با نام صدا و سیمای ناجا بود که بعدها تبدیل به ناجی هنر شد. من هم در این اداره شاغل بودم و به صورت تجربی با هنر آشنا شدم و از همان زمان به عنوان کارشناس نیروی انتظامی برای مشاوره سر ضبط فیلم‌ها و سریال‌ها می‌رفتم. تا این‌که محسن شاه‌محمدی از من دعوت کرد نقش افسر را در یکی از کارهایش بازی کنم. در آن زمان من سروان بودم و از پیشنهادش استقبال کردم. بعد از این تجربه خوب، دیگر وارد عرصه بازیگری شدم. در طول این سال‌ها در کنار بازیگری به عنوان تهیه‌کننده، مدیر تولید و مجری طرح و مشاور مشغول به فعالیت بوده و هستم.

شما از اواسط دهه 60 فعالیت‌تان را در دنیای هنر شروع کردید. فکر می‌کنید در طول این سال‌ها به واسطه مشاوره و بازی چقدر دین خودتان را نسبت به نیروی انتظامی و قشر زحمتکش این نهاد ادا کرده‌اید؟

من این کار را با هزینه نیروی انتظامی یاد گرفتم و همیشه مدیون نیروی انتظامی هستم. البته شخصا با جان و دل کار کردم و عاشق این کار هستم. عشق من تلویزیون، سینما و تئاتر است. شاید باور نکنید، اما همیشه منتظر تماس دوستان هستم تا پیشنهاد بازی به من بدهند.

خوشبختانه خانواده‌ام هم همراهی خوبی در طول این سال‌ها داشتند، بویژه همسرم. در گذشته تصویر درستی از نیروی انتظامی نشان داده نمی‌شد، حتی گاهی لباس آنها در آثار نمایشی مشکلات اصولی داشت، ولی خوشبختانه با قوت گرفتن ناجی هنر همه این مسائل حل شد و چهره واقعی پلیس نشان داده می‌شود. سردار اشتری، فرمانده ناجا و سردار منتظرالمهدی، زحمت زیادی در این راه کشیدند.

ضمن این‌که سردار منتظرالمهدی ارتباط خوبی میان فیلمسازان و پلیس برقرار کرد. از سوی دیگر، کارشناسان بسیار حرفه‌ای در ناجی هنر هستند و از صفر تا صد یک کار را مشاوره می‌دهند. از وقتی نویسنده دست به قلم می‌شود تا بعد از نگارش فیلمنامه هم مشاوره می‌دهند و هر بخش از قصه که نیاز به اصلاحیه داشته باشد، به گروه فیلمساز می‌گویند. به همین دلیل خودم را بدهکار نیروی انتظامی، سینما و تلویزیون می‌دانم و با تلاش، ذوق و علاقه‌ای که دارم، توانسته ام درصدی از دین خودم را ادا کنم و همیشه سر صحنه رابطه ام با کارگردانان رفاقتی است و مشاوره می‌دهم.

شما معمولا نقش پلیس را بازی می‌کنید. علاقه‌مند نیستید نقش‌های دیگر را هم تجربه کنید؟

وقتی محسن شاه‌محمدی من را برای نقش پلیس انتخاب کرد، عنوان یک کاراکتر ثابت برایم باقی ماند. وقتی هم تلفن من زنگ می‌خورد، نقش پلیس پیشنهاد می‌شود و چون عشق بازیگری دارم، معذب هستم به آنها بگویم دوست دارم نقش‌های دیگر غیر از پلیس را هم بازی کنم. البته در چند مجموعه نقش‌هایی غیر از پلیس را هم بازی کرده‌ام، مثل سریال «سه پنج دو» که در کنار فرهاد آئیش، نقش رئیس باشگاه فوتبال را بازی می‌کردم. همچنین دوست دارم طنز هم بازی کنم. ضمن این که مردم مرا در خیابان به عنوان پلیس می‌شناسند.

در تیتراژ، نام شما به عنوان مشاور نیروی انتظامی می‌آید. وظیفه مشاور دقیقا چیست؟

سیاست ناجی هنر این است که فیلمساز از صفر تا صد از ما مشاوره بگیرد تا با حداقل ایراد، پلیس را به تصویر بکشد و ما شاهد یک پلیس درست باشیم. مشاور، فیلمنامه را می‌خواند و سکانس‌های پلیس را جدا می‌کند و مورد بررسی قرار می‌دهد تا مغایرت با اقتدار پلیس نداشته باشد. ضمن این که برای چنین صحنه هایی، تجهیزات در نظر گرفته می‌شود. مشاور در تمام این صحنه‌ها کنار کارگردان است تا لباس، دیالوگ‌ها و ... پلیس درست و سر جایش باشد و شان آن حفظ شود. ما به همه موارد چنین صحنه‌هایی نظارت می‌کنیم تا حتی ماشین پلیس به لحاظ فنی ایرادی نداشته باشد.

در سریال لیسانسه‌ها که شما مشاور نیروی انتظامی بودید، شاهد چهره جدیدی از پلیس بودیم که طنز هم بود. چطور به این کاراکتر رسیدید که البته با اقبال مخاطب هم رو‌به‌رو شد؟

وقتی فیلمنامه سریال لیسانسه‌ها به ناجی هنر آمد و ما خواندیدم، همه حساس شدیم. فرمانده ناجا حساسیت خاصی دارد و همیشه معتقد است در کارهای نمایشی باید شان و منزلت پلیس حفظ شود. به هر حال بعد از جلسات فراوان و بحث‌هایی که داشتیم خواهش کردیم صبوری کنند و بازخورد مردم را ببینیم که خوشبختانه خوب هم بود. من به عنوان پلیس به نیروی انتظامی عرق دارم و دلم نمی‌خواهد خدای ناکرده اقتدار پلیس لطمه بخورد. به همین دلیل با توجه به اعتمادی که به سروش صحت داشتم و می‌دانستم کارش درست است، در قالب موقعیت‌های ظریف، چهره جدیدی از پلیس ترسیم کردیم که به نظرم ایرادی هم نداشت.