«در نیومده» به مسعود فراستی ربطی دارد یا ندارد؟!

اگر هنر، حکایت حس درون آدمی است، هنر نمایش، زبان بیان دردهایی است که در درونی ترین لایه‌های اجتماعی، پنهان شده یا دست‌کم زیاد جدی گرفته نشده است. ساموئل بکت، شاعر، نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس ایرلندی جمله معروفی دارد: «تئاتری که نتواند فقر معنوی جامعه خود را بیان کند یا تئاتر نیست یا در خدمت نهاد دیگری است که او دشمن تئاتر است!»

این روزها تالار مولوی دانشگاه تهران، شاهد روی صحنه‌رفتن نمایشی است که روی نبض نگران‌کننده وضع تئاتر کشورمان دست گذاشته است.

سعید زارعی ـ دانش‌آموخته دانشگاه هنرهای زیبا ـ برای چندمین‌بار است که در مقام‌ کارگردان، مخاطب خود را فراخوانده تا با بیانی متفاوت، این‌بار ذهن و ذائقه تماشاگر را به مشکلات و
سخت راه‌های مسیر نمایش در ایران بکشاند. در نیومده، عنوان نمایشی است که زارعی در جایگاه نویسنده و کارگردان در آن می‌کوشد بار مشکلات برزمین‌مانده تئاتر ایران را حکایت کند.

در نیومده گروهی هنرمند را حکایت می‌کند که مدت دو سال در تلاش و تکاپوی روی صحنه بردن نمایشی هستند اما هر بار، با زبان واقعیت، بیان می‌کنند که این تئاتر هنوز در نیومده! یا آن چنان که شایسته حمایت‌های هنری و عشق و علاقه قلبی آنها به تئاتر است مورد اجرا قرار نگرفته است.

زارعی که او را با نمایش موفق «شرقی غمگین» می‌شناسیم این بار، نمایش خود را با بازی امین اسفندیار، آوا تدین، جواد قاسملو، اسماعیل گرجی و میثم نوروزی روایت می‌کند. او می‌گوید: در انتخاب بازیگر و اختصاص متن‌های نمایشنامه به هر کدام از بازیگران، به پیشینه و مشکلات حقیقی و به اصطلاح، رویدادهای واقعی زندگی هر کدام از بازیگران این نمایش، به صورت خاص، توجه شده است.

آنچه بیش از همه در تئاتر در نیومده مورد توجه قرار می‌گیرد و شاید به عنوان یک حس خوب و مداوم که پیوسته تماشاگر را با خود همراه می‌کند می‌توان از آن‌نام برد، سادگی و نزدیکی همه اجزا و عوامل این نمایش به حقیقت‌ها و رخدادهای ملموس تئاتر کشورمان است.

گفتنی است نمایش در نیومده به تهیه‌کنندگی آرش شجاعی، یازدهم بهمن در تالار مولوی دانشگاه تهران، روی صحنه رفته و اجرای آن تا پایان بهمن ماه امسال ادامه دارد.

نکـــته

1. این نمایش، نوازنده سرصحنه‌ای هم دارد که آلین جوهرچی است؛ فرزند هنرمند فقید کشورمان، زنده‌یاد حسن جوهرچی.

2. «در نیومده»، یکی از اصطلاحات معروف منتقد جنجالی سینما یعنی مسعود فراستی است که بارها مورد اشاره و شوخی قرار گرفته است؛ اما در این نمایش اشاره مستقیمی به آن نمی‌شود.