تشییع پیکر فیلمبردار باسابقه سینما

باشگاه خبرنگاران جوان، در ابتدای این مراسم تورج منصوری، رئیس انجمن فیلمبرداران سینما ضمن عرض تسلیت گفت: دردناک است که بگویند درباره جسد بی‌جان همکارت صحبت کن. جمشید برای ما خیلی چیزها گذاشته است؛ به طوری که هروقت به اسم او فکر می‌کنم یک چهره صمیمی مهربان جلوی چشمانم با دستان گرم و پر مهر می‌آید. او 72 سال زندگی کرد و زود از بین ما رفت، در سینمای دنیا، 72 سالگی سنی است که تجارب منتقل می‌شود، اما سینمای ما بی‌مهر است.

منصوری عنوان کرد: یادم است یک سال پیش که او را دیدم، گلایه می‌کرد چرا برای او بزرگداشت گرفته نمی‌شود؛ اما از چند ماه پیش انجمن ما به فکر گرفتن بزرگداشت برای او بود، ولی هیهات که ما همیشه دیر عمل می‌کنیم و خیلی متأسفم که امروز در مقابل جسد او باید این حرف را بزنم.

در ادامه سعید راد پشت تریبون قرار گرفت و بیان کرد: آقای منصوری درست می‌گوید، ما همیشه دیر یادمان می‌آید که چه بزرگانی در کشور بویژه در صنعت سینما داریم. اینجا و در کنار جمشید من خجالت می‌کشم گله کنم.

او افزود: من هشت سال پیش او را در کانادا دیدم و هشت فیلم با او کار کردم که به من خیلی چیزها یاد داد. او آدمی صبور و همیشه مواظب من بود.

راد عنوان کرد: ما همیشه دیر به هم می‌رسیم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم اینجا و برای پیکر او حرف بزنم، بنابراین از دست‌اندرکاران سینما می‌خواهم که با هم مهربان باشیم.

سپس سیروس الوند کارگردان سینما اظهار کرد: من بارها به مردم توضیح دادم که من الوند هستم نه الوندی و از همین موضوع همیشه متوجه شدم که جمشید از من معروف‌تر است.

او ادامه داد: چنین افرادی بسیار خودساخته هستند؛ زیرا از جاهای پایین برای کار کردن شروع کردند و به چنین جایگاهی رسیدند، اما در عین حال جمشید بسیار بی‌ادعا بود.

این کارگردان عنوان کرد: افرادی مثل علیرضا زرین‌دست، تورج منصوری و... بسیار افراد ارزشمندی هستند. یادمان باشد که دانشگاه‌ها هنرمند تربیت نمی‌کند، باید کار کرد تا هنرمند شد. هنرمند شدن قلب بزرگ و ذهن پویا می‌خواهد.

کامران قدکچیان کارگردان پیشکسوت سینما هم در ادامه اظهار کرد: قافله عمر واقعا بد می‌گذرد. تا جوان هستیم می‌دویم و خاطرات به جا می‌گذاریم اما به محض این‌که سنی از ما می‌گذرد و می‌خواهیم از زندگی بهره‌مند شویم، این چنین می‌شویم.

او افزود: من جمشید الوندی را در خاطراتم زنده نگه می‌دارم. من با عکس و فیلم‌ها و سفرهایی که با هم داشتیم او را در قلبم زنده نگه می‌دارم. او بسیار صبور، آرام و کاربلد بود.

این کارگردان گفت: جمشید بسیار محبوب و محترم بود. به سنت همیشگی به خانواده او تسلیت می‌گویم اما دوست نداشتم این حرف را بزنم؛ چون او همیشه برای من زنده است.

در ادامه رضا سخایی از انجمن فیلمبرداران سینما پیامی از سوی علیرضا داوودنژاد که در حال حاضر در خارج از کشور است، قرائت کرد.

سپس نازنین الوندی فرزند جمشید الوندی بیان کرد: چند سالی بود پدرم پیش من آمده بود و ایران نبود، اما همیشه دوست داشت ایران باشد. پدرم دو سالی بود که دچار بیماری سرطان شده بود و حتی خودش از بیماری‌اش خبر نداشت به طوری که پزشکان سال گذشته او را جواب کردند. بنابراین تصمیم گرفتم او را به ایران بفرستم. آرزوی او این بود که در ایران باشد و به آرزویش رسید فقط حیف بود؛ چون او خیلی زود رفت.

منوچهر شاهسواری، مدیرعامل خانه سینما هم در این مراسم گفت: آنچه که من بشدت برای آن ارزش قائلم پیوند ناگسستنی همه اجزای سینما از بدو تولد تا حالاست. هیچ چیز نمی‌تواند جای این وحدت درونی را بگیرد، هرچند معتقدم گاهی خودمان با خودمان نامهربانی می‌کنیم. به نامهربانی دیگران حرجی نیست، ولی نامهربانی خودمان یک مصیبت است.