میهمان همچو نفس راحت جان است ولی ...

افغان ها که آمار رسمی آنها حدود 2 میلیون نفر و آمار غیررسمی آنان به بیش از 3.5 میلیون بالغ می شود، از یارانه های بسیاری نظیر یارانه نان ، بنزین ، حمل و نقل های درون شهری که از طریق کمک های دولت برقرار شده ، همانند ایرانی ها بهره مند می شوندکه این امر در نهایت بر روند ارتقای سطح زندگی مردم ایران اثر منفی خواهد گذاشت . در اینجا تذکر این نکته لازم است که بعضی افاغنه یا ایرانیان مدافع حضور افغان ها در ایران هستند. این موضوع را با حضور تعداد زیاد ایرانیان در کشورهای پیشرفته ای مثل کشورهای اروپایی یا امریکا و کانادا مقایسه کرده و سعی می کنند آن را توجیه کنند اما می دانیم که این یک قیاس مع الفارق است زیرا ایرانیان مقیم این کشورها اولا سرمایه های کلانی را با خود به آن کشورها برده و به کار انداخته اند که باعث افزایش سرعت حرکت اقتصادی آن کشور شده در حالی که افغانی های مقیم ایران فاقد چنین سرمایه هایی هستند. ثانیا ایرانی های مقیم کشورهای پیشرفته از سطح تحصیلات و تخصص های بسیار بالایی برخوردارند ، مالیات هم می پردازند و لذا نه تنها در اقتصاد آن کشورها حالت سربار و طفیلی را ندارند بلکه بعکس سبب بالا رفتن سطح زندگی و سرعت روند حرکتهای اقتصادی و اجتماعی آنان شده اند و متاسفانه چنین امتیازهایی در مهاجران افغانی هرگز وجود ندارد و از همه مهمتر آن که هیچ ایرانی ای در کشورهای پیشرفته به طور غیرقانونی زندگی نمی کند در حالی که بیش از نصف جمعیت افغان در ایران حضور غیرقانونی دارند. متاسفانه تمامی شرکتهای خصوصی پیمانکار امور محوله سازمان های دولتی و بخصوص شهرداری ، با استخدام افاغنه به این مشکل اساسی دامن می زنند. با جمع بندی مطالب فوق به این نتیجه می رسیم که عودت دادن افغان ها به کشورشان باید به عنوان یک طرح مثبت و حتمی در دستور کار دولت ایران قرار گیرد و گرچه در سال های اخیر این هدف کم و بیش دنبال شده ولی تاکنون حساسیت وسعی و تلاش کافی و لازم در این زمینه مبذول نشده است . اکنون با توجه به مصایب روزافزون ناشی از ماندگاری افاغنه در ایران که در اینجا فقط به بخشی از آنها اشاره شد ، باید گفت دیگر وقت آن رسیده است که دولت ایران در قالب طرحی ضربتی با هماهنگی مقامات مسوول کشور افغانستان و کمیساریای پناهندگان سازمان ملل متحد و به کارگیری راههای مناسب به این امر مهم تحقق بخشد.

تاثیر منفی بر بازار کار ایران طبق آمار اعلام شده از سوی مراجع رسمی کشور اتباع افغانی بیش از 800 هزار فرصت شغلی را از دست ایرانی ها گرفته اند و اگر آمار افغانی هایی که به صورت غیرقانونی در ایران کار می کنند و از دید آمارگران پنهان مانده اند به این رقم بیفزاییم به بیش از 1.5 میلیون فرصت شغلی بالغ می شود. این در حالی است که ایران برای ایجاد هر فرصت شغلی برای بیکاران ایرانی باید بالغ بر 200 میلیون ریال هزینه کند. این موضوع بی شک نرخ بیکاری را در ایران بالا خواهد برد و از آنجا که بیکاری باعث کاهش تولید ملی و نهایتا درآمد سرانه می شود ، رسیدن به نرخ 8 درصدی رشد اقتصادی را که سرلوحه برنامه اقتصادی ایران است ، مشکل و بلکه غیرممکن می کند. ناگفته نماند که آمار شاغلان افغانی که در ایران کار می کنند ، طبق موازین اقتصادی بین المللی در حسابهای ملی افغانستان منظور می شود.