سپتامبر سیاه ؛ لکه ننگی در تاریخ کشورهای عرب
پس از پیروزی فلسطینی ها در نبرد کرامه و از پاییز سال 1968 ، اردن به دلیل همجواری با فلسطین و احساسات مردمی به تدریج مرکز فعالیت بسیاری از مبارزان فلسطینی شد.
به طوری که تعدادی از چریکهای فلسطینی با سازمان الفتح در شهر امان اردن جهت پیشبرد اهداف انتفاضه با یکدیگر همکاری می کردند. تا جایی که برخی از عملیات فلسطینیان علیه نظامیان رژیم صهیونیستی از داخل خاک اردن آغاز می شد. اما شاه حسین پادشاه اردن در آوریل 1969 ، علاوه بر پذیرش قطعنامه 242 شورای امنیت مبنی بر برقراری صلح پایدار در منطقه که در آن همه کشور ها دارای حق حیات باشند، طرحی ارائه کرد و حتی آن را به طور مبسوطی گسترش داد. این طرح که در زمینه کشتیرانی در خلیج عقبه و کانال سوئز امتیازی بیشتر از قطعنامه یادشده به رژیم صهیونیستی می داد با واکنش تند فلسطینی ها مواجه شد. پس از عدم پذیرش این طرح از سوی فلسطینی ها ، ارتش اردن در سپتامبر سال 1970 مقر کمیته مرکزی سازمان آزادی بخش فلسطین را مورد حمله نظامی قرار داد. بهانه این حمله بروز سوئقصد در سپتامبر همان سال به شاه حسین بود اما بعد از این تاریخ ، وضعیت وخیم تری شکل گرفت و دولت اردن با تشکیل یک کابینه نظامی عملا به ساف اعلان جنگ کرد. در همین وضعیت چریکهای فلسطینی تحت فرماندهی یاسر عرفات ، وضعیت و آرایش نظامی به خود گرفتند. سرانجام در چنین روزی در سال 1970 ارتش اردن با حمله همه جانبه به مراکز تجمع چریکهای فلسطینی در اردن طی 10 روز به کشتار فلسطینیان پرداخت . در واقع سپتامبر سیاه به سلسله حوادثی گفته می شود که به کشتار فلسطینی ها و اخراج آنها از اردن انجامید. در این درگیری های خونین که در فاصله 17 سپتامبر تا 6 اکتبر همان سال اتفاق افتاد، هزاران نفر کشته و مجروح شدند.
گفت و گو
