نقش پنهان رژیم صهیونیستی در فجایع میانمار

صهیونیست‌های جنایتکار

این روزها که رفتار خشونت‌آمیز ارتش میانمار نسبت به مسلمانان منطقه روهینگیا شدت یافته و تصاویر آتش زدن خانه‌ها و کشتار وسیع مردمان بی‌پناه همه‌جا پخش شده است، افکار عمومی جهان به پشت پرده این فجایع چشم دوخته است. جایی که سلاح‌های تولید شده در رژیم صهیونیستی به‌وفور در اختیار نظامیان میانماری قرار می‌گیرد تا به وسیله آنها مسلمانان را به رگبار ببندند. به اعتقاد آنها هر گلوله‌ای که در اختیار ارتش میانمار قرار گیرد خرج هدف قرار دادن زن‌ها و کودکان مسلمان آن کشور می‌شود. یک نمونه از این جنایات پیدا شدن جنازه 26 نفر ـ شامل 12 کودک ـ در رودخانه «نف» در مرز بین بنگلادش و میانمار بود که وجدان بشریت را بشدت جریحه‌دار کرد. در گزارش جولای 2017 «سازمان عفو بین‌الملل» می‌توان نمونه‌های بی‌شمار استفاده از ابزار سرکوب خیابانی ساخت اسرائیل توسط پلیس میانمار را مشاهده کرد. در گزارش مذکور آمده است که میانمار، سفارش ساخت گازهای اشک‌آور و ماشین آب‌پاش ضدشورش را به اسرائیل داده است؛ تجهیزاتی که در جریان اعتراضات دو سال اخیر این کشور، موجب مرگ بسیاری از زنان و کودکان شده است.

«پنی گرین» ـ رئیس «بخش بین‌المللی جنایات حکومتی» در دانشگاه «کوئین مری»انگلیس ـ در این رابطه می‌گوید: «دنیا نباید تعجب کند که اسرائیل، حتی با وجود مشاهده جنایات وحشیانه ارتش میانمار، باز هم از آن حمایت ‌کند. رژیمی که در غزه کودک‌کشی کرد، یک رژیم ضعیف‌کش و کودک‌کش دیگر را بخوبی درک می‌کند. اگر غیر از این باشد عجیب است. دیروز شما به غزه نگاه کردید و همه‌تان شرم و ننگ انسانیت را دیدید. امروز به روهینگیا بنگرید و تکرار تاریخ را از سوی دو تفکر مشابه ببینید».

روزنامه هاآرتص در گزارش 6 سپتامبر خود پرده از حقیقتی برداشت که عمق این همکاری را نشان می‌داد. این روزنامه نوشت: اسرائیل حامی اصلی نظامی ارتش میانمار در جنایت علیه مسلمانان است. سابقه شروع همکاری جدی نظامی بین دو طرف، از سپتامبر 2015 شروع ‌شد؛ زمانی که ژنرال «مین آنگ هایین» یکی از افسران بلندمرتبه ارتش میانمار، برای دیدار از اماکن نظامی اسرائیل و خرید تسلیحات به آنجا سفر داشت و از پایگاه‌ها و سامانه‌های «البیت» و «التا» دیدار کرد. همچنین، سفر میشل بن باروخ ـ معاون خارجی وزیر دفاع اسرائیل ـ به میانمار در تابستان 2015 که هدفش توافق بر سر جزئیات این معامله تسلیحاتی بود.

گفتنی است پیش از این بسیاری از رسانه‌ها از جمله روزنامه ایندیپندنت انگلیس مدعی فروش تسلیحات از سوی اسرائیل به میانمار شده بودند اما در نهایت، گزارش مستند 6 سپتامبر هاآرتص آب پاکی را روی دست منکران قضیه ریخت. اسرائیل از دهه 1990 با فروش مسلسل یوزی 9 میلی‌متری و ضدهوایی 155 میلی‌متری هاویتزر سری سولتام، کار را با میانمار آغاز کرد.

بعدها، جنگنده اف ـ7 هم در اختیار میانمار قرار گرفت. سال 2005 نیز 150 عــراده خــودروی زرهپوش شناسایی ساخت برزیل موسوم به «کاسکاول ئی‌ئی ـ 9 » از سوی اسرائیل به میانمار فروخته شد. نکته حائز اهمیت این است که این حمایت تسلیحاتی از سال 1993 که جنگ داخلی میانمار شکل گرفت، آغاز شد و تا سال 2005 یعنی پایان این جنگ داخلی ادامه داشت.

تبانی نانوشته برای کشتار مسلمانان

جواد منصوری

سفیر سابق ایران در چین

چند سالی است برخی دولت‌ها به بهانه‌های واهی علیه مسلمانان مشکلاتی را ایجاد می‌کنند. این دولت‌ها با عناوینی چون تروریسم یا اسلام‌هراسی و به این بهانه که اقلیت مسلمان امنیت را از جامعه آنها سلب می‌کنند و به بهانه‌های دیگر، محدودیت‌های مختلفی برای مسلمانان ایجاد کرده و آنها را از حداقل حقوق شهروندی محروم می‌کنند. حتی در مواردی با تجاوز به حقوق انسانی آنها، اقدام به کشتار مسلمانان یا اخراج آنها می‌کنند. کشتار و اخراج مسلمانان میانمار به نوعی یک تبانی نانوشته بین‌المللی علیه مسلمانان است. ابعاد جنایات دو لت میانمار علیه مسلمانان این کشور آنقدر گسترده است که تقریبا افکار عمومی جهان را متوجه این قضیه کرده است و بیشتر مجامع بین‌المللی حقوق بشری و رسانه‌ها به استثنای رسانه‌های صهیونیستی به محکومیت این جنایات پرداختند و آن را نسل‌کشی و جنایت علیه یک قوم تلقی کرده‌و خواستار واکنش نهادهای بین‌المللی نسبت به آن شده‌اند. بنابه گفته برخی رسانه‌ها، این اقدام دولت میانمار با هماهنگی رژیم غاصب اسرائیل صورت گرفته است که در این صورت می‌توان گفت این جنایت‌ها سرآغازی خواهد بود برای سلسله جنایاتی علیه مسلمانان در گوشه و کنار جهان.

به گفته برخی منابع، رژیم صهیونیستی به‌این منظور سلاح در اختیار دولت میانمار قرار داده است.

محکومیت جنایات میانمار علیه مسلمانان توسط کمیساریای عالی حقوق بشر نیز می‌تواند تا اندازه‌ای فشار بر مسلمانان را کمتر کند، اما اطمینانی برای توقف جنایات دولت میانمار وجود ندارد. این دولت طی چند سال گذشته بارها دست به جنایت زده است ولی از آنجا که واکنش‌های بین‌المللی گسترده‌ای علیه میانمار صورت نگرفت به جنایات خود ادامه داد و این بار هم بر دامنه جنایاتش افزود. در حال حاضر، افکار عمومی جهان نسبت به این مسأله حساس شده است.

در این میان، سازمان ملل ابتدا نسبت به این جنایات ملایم برخورد کرد، اما واکنش شدید افکار عمومی جهان به این موضوع سبب شد سازمان ملل هم در این زمینه مقداری صریح‌تر و قاطع‌تر برخورد کند؛ هر چند هنوز نتیجه‌ای حاصل نشده است.

محکوم کردن این جنایات توسط سازمان بین‌المللی پناهندگان هم اتفاق مثبتی در این زمینه است، ولی منجر به اقدام عملی برای جلوگیری از جنایات علیه مسلمانان میانمار نمی‌شود. در واقع، دولت میانمار نسبت به این واکنش‌ها بی‌اعتناست. این دولت حتی تاکنون به هیچ یک از هیات‌های بین‌المللی برای کمک و رسیدگی به این جنایات اجازه ورود نداده است.

بر این اساس به نظر می‌رسد فشار بر دولت میانمار باید از طریق رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی ادامه یابد تا جایی که مجامع سیاسی با فشار به دولت میانمار خواستار توقف این جنایات شوند.

نامه نوه گاندی به آنگ سان سوچی

نوه ماهاتما گاندی، رهبر سیاسی و معنوی هندی‌ها برای آنگ سان سوچی نامه نوشت و از او خواست از قدرتش برای توقف حملات علیه مسلمانان روهینگیایی در راخین استفاده کند.

به گزارش ایسنا، به نوشته روزنامه تایمز، «الا گاندی» نوه ماهاتما گاندی، رهبر سیاسی و معنوی هندی‌ها در این نامه آورده است: ما به آنگ سان سوچی، رهبر دموکراسی خواه میانمار تاکید می‌کنیم از قدرت و نفوذش برای تضمین توقف حملات علیه مسلمانان روهینگیایی در میانمار استفاده کند تا دیگر شاهد این رفتار غیرانسانی نباشیم.

آنگ سان سوچی علاوه بر جایزه صلح نوبل برنده جایزه بین‌المللی ماهاتما گاندی برای سازش و صلح در سال 2009 است و این جایزه زمانی به وی تعلق گرفت که او در حصر خانگی به سر می‌برد. «دزموند توتو»، فعال سابق ضدآپارتاید و اسقف بازنشسته نیز اخیرا برای آنگ سان سوچی نامه‌ای نوشته و از او خواست مانع رفتار نادرست با مسلمانان روهینگیایی در راخین شود . دالایی لاما، رهبر بوداییان تبت نیز روز دوشنبه با ابرازنگرانی از وضعیت فجیع مسلمانان میانمار در سخنانی از کسانی که به نوعی موجب آزار و اذیت برخی مسلمانان می‌شوند، خواست بودا را به یاد داشته باشند. او گفت « قطعا بودا به یاری آن مسلمانان ستمدیده می‌آید. من درد آنها را حس می‌کنم. بسیار غم‌انگیز است.»