با همین لباس به فکر طلا هستم

شکوه طیاره ملی پوش اصفهانی شرکت کننده در این مسابقات که پیش از این در بازی‌های دو گانه تجربه اندوزی کرده بود، درباره شرایطش در رقابت‌های سه گانه می‌گوید: سال گذشته در جریان مسابقات غرب آسیا به میزبانی اردن در حالی که سایر هم‌تیمی‌هایم در مسابقات دوگانه غرب آسیا شرکت کردند، با درخواست خودم و تشویق رئیس و نایب رئیس فدراسیون در بخش سه‌گانه مسابقات غرب آسیا شرکت کردم. در حالی که قرار نبود چنین اتفاقی بیفتد ؛ زیرا من برای شرکت در رقابت‌های دوگانه به اردن اعزام شده بودم و اصلا برای بخش شنا تمرین نکرده بودم.

حضورم در این رقابت‌ها سبب شد فدراسیون با طراحی لباس، به‌دنبال راه‌اندازی رشته سه‌گانه برای بانوان ایران و فراهم آوردن شرایطی برای حضور زنان در مسابقات ملی و بین‌المللی این رشته باشد.

خیلی‌ها می‌گویند طیاره نخستین دوره بازی‌های سه‌گانه را پشت سر گذاشت اما خودش می‌گوید این دومین حضورش در این مسابقات بود. در واقع در مسابقات سه‌گانه آسیای میانه نخستین تجربه حضور او در مسابقات رسمی سه‌گانه بانوان ایرانی رقم خورد.

در حالی که لباس بانوان سه‌گانه کار ایران در فاصله کوتاهی تا آغاز مسابقات آسیای میانه مورد تائید معاون امور بانوان وزارت ورزش و جوانان قرار گرفت و شرایط اعزام طیاره و جباری فراهم شد، طیاره درباره نخستین تجربه خود در مسابقات سه‌گانه این گونه توضیح می‌دهد: با این‌که از بچگی به‌صورت خصوصی و نه با حضور مربی، شنا می‌کردم اما در مسابقات آسیای میانه و همین‌طور غرب آسیا، در میان افرادی که شنا را تخصصی آموزش دیده‌اند حرفی برای گفتن نداشتم. با تفاوت زیادی به نسبت سایر رقبا به خط پایان بخش شنای رقابت‌ها رسیدم. با همان لباس خیس از آب بیرون آمدم و سوار دوچرخه شدم. هوا بشدت گرم بود و خوشبختانه سبب شد لباس ما حین دوچرخه‌سواری در مسیر خشک شود. اما خوشبختانه رکورد خوبم در بخش دو و دوچرخه ضعفم در شنا را پوشاند و نهایتا در میان پنج نفر سوم شدم.

شکوه طیاره با اشاره به استقبال سایر شرکت‌کنندگان در مسابقات سه‌گانه میانه آسیا از حضورش به همراه جباری آن هم با لباس‌های کاملا پوشیده می‌گوید: وقتی من و عالمه با لباس‌های خیس از آب بیرون آمدیم تماشاگران یکصدا ما را تشویق کردند حتی بیشتر از نفرات برتر که خیلی زودتر از ما به مسابقه شنا پایان داده بودند. این تشویق از پیش از رقابت‌ها شروع شد و بعد از آن نیز ادامه داشت.

این بانوی مصمم ایرانی از سختی‌های تمرین تک نفره خود می‌گوید: این رشته بسیار هزینه‌بر است. هم باید تجهیزات مورد نیاز برای دویدن داشته باشیم، هم دوچرخه سواری، هم شنا و باید طوری در شبانه‌روز برنامه ریزی کنیم که در هر سه بخش حتما تمرین داشته باشیم، البته بدون مربی و به صورت شخصی. من به‌عنوان ورزشکار ملی‌پوش سه‌گانه، در استخر آن هم در سئانس آزاد و ساعت شلوغی نه سانس قهرمانی، اجازه تمرین داده نشد در صورتی که در مسابقات اصلی سه‌گانه شرکت‌کنندگان در آب‌های آزاد با یکدیگر رقابت می‌کنند.

او در پاسخ به این پرسش که آیا با همین لباس می‌شود به سکوهای برتر آسیایی اندیشید هم توضیح می‌دهد: حتی با همین لباس سکوهای آسیا اصلا دور از دسترس نیست. من قصدم این است در آینده‌ای نزدیک در مسابقات سه‌گانه آیرن من و دوگانه پاور من شرکت کنم و نتایج قابل قبولی بگیرم. از آنجا که این رشته در ایران نوپاست، تعداد بانوان فعال در سه‌گانه بسیار کم است. مسئولان فدراسیون بهتر است فکری به حال بانوان سه‌گانه کنند تا اشتیاق دختران نوجوان و نونهال برای انتخاب این رشته المپیکی بیشتر شود. امید است هرچه زودتر امکان حضور بانوان ایران در مسابقات ملی سه‌گانه فراهم و تیم ملی سه‌گانه بانوان راه‌اندازی شود.