یکی از خطاهای رایج در تحلیل تحولات اخیر، این است که تصور می‌شود رفتار آمریکا و اسرائیل واکنشی، مقطعی و قابل تغییر از طریق امتیازدهی سیاسی است‌؛ در حالی که شواهد نشان می‌دهد آنچه در برابر ایران قرار دارد، یک طراحی راهبردی چهار ساله است که از ابتدای دولت ترامپ آغاز شده و همچنان در حال اجراست. در چنین طراحی‌ای، برای هر مرحله سناریوهای مختلفی پیش‌بینی شده است. طراحان این پروژه، در هر گام بررسی می‌کنند کدام سناریو محقق شده و سپس اقدامات بعدی خود را با همان شرایط تطبیق می‌دهند‌ اما اصل راهبرد تغییر نکرده است. برخی اهداف کوتاه‌مدت این پروژه، از‌جمله ترور رهبری، فرماندهان نظامی، دانشمندان، برخی شخصیت‌های سیاسی، کشته‌شدن هزاران غیرنظامی و حمله به زیرساخت‌های کشور، تا حد زیادی محقق شده اما اهداف بلندمدت آن همچنان پابرجاست. 

هنوز چند ساعت از ادعای تازه دونالد ترامپ درباره نزدیک بودن توافق با ایران نگذشته بود که جنگنده‌ها و پهپادهای آمریکایی بار دیگر آسمان جنوب کشور را هدف تجاوز خود قرار دادند. واشنگتن این بار با استناد به ادعایی اثبات‌نشده درباره سقوط یک بالگرد آپاچی در آب‌های خلیج‌فارس، حملاتی را علیه مناطقی در جاسک، سیریک و قشم انجام داد‌؛ حملاتی که به گفته منابع داخلی حتی زیرساخت‌های غیرنظامی از جمله تأسیسات آبرسانی را نیز درگیر کرد اما پاسخ تهران تنها چند ساعت بعد از راه رسید‌؛ از حمله به ناوگان پنجم آمریکا در بحرین گرفته تا هدف قرار گرفتن مراکز نظامی آمریکا در اردن و سامانه‌های وابسته به ارتش آمریکا در منطقه. بدین ترتیب بار دیگر شکاف عمیق میان ادعاهای دیپلماتیک کاخ سفید و رفتار عملی آن آشکار شد‌؛ شکافی که این پرسش را پیش‌رو‌ی ناظران قرار داده که آیا آمریکا اساسا به دنبال توافق است یا مذاکره را به ابزاری برای پیشبرد فشار نظامی و امنیتی علیه ایران تبدیل کرده؟

در این میان، نقش دیپلماسی ایران، استراتژی‌ای فراتر از مذاکره و مصالحه را دنبال می‌کند: ادامه جنگ و نابودی رژیم صهیونیستی و حامی جنایتکارش، آمریکاست.

تقابل ترامپ و جمهوری اسلامی ایران را نباید صرفاً در قالب تهدید نظامی، تحریم یا فشار برای مذاکره دید. آنچه در لایه‌ای عمیق‌تر جریان دارد، پروژه‌ای راهبردی و بلندمدت است که می‌توان آن را چنین خلاصه کرد: «هدف ترامپ کوچک‌کردن نقش ایران در نظم منطقه‌ای آینده است.»