در دسترس بودن؛ ویژگی اول کلینیک‌های کنترل خشم

از روزی که رسانه‌ها از قول قاتلی که با رضایت خانواده مقتول از قصاص رهایی پیدا کرده، نوشتند بعد از آزادی‌اش کلینیک کنترل خشم راه‌اندازی خواهد کرد، پنج روز بیشتر نمی‌گذرد و این بار ضرورت راه‌اندازی کلینیک‌های کنترل خشم، از دهان مردی شنیده می‌شود که چند روز پیش در شعبه سوم بازپرسی دادسرای جنایی، برای آخرین دفاع روبه‌روی بازپرس پرونده قرار گرفت و از لحظه‌ای گفت که به‌واسطه کنترل نکردن خشمی ناگهانی، دستش به خون آلوده شد؛ قاتلی که خودش هم می‌دانست اگر چند لحظه روی خشمش سرپوش می‌گذاشت و آن را به شکلی دیگر نشان می‌داد، حالا همسرش زنده بود و او به جرم قتل پشت میله‌های زندان نرفته بود.

کد خبر: ۹۸۶۰۶۱

درباره ضرورت راه‌اندازی کلینیک‌های کنترل خشم سال‌هاست که می‌شنویم؛ موضوعی که دو سال پیش، با افتتاح نخستین مرکز پیشگیری و کنترل خشم با همکاری معاونت ساماندهی امور جوانان وزارت ورزش و جوانان و اداره کل سلامت شهرداری تهران، به مرحله اجرا رسید و دکتر محمود گلرازی، معاون وقت ساماندهی امور جوانان وزارت ورزش و جوانان درباره‌اش گفت: در این مرکز، پنج اقدام اساسی شامل مشاوره فردی، برگزاری کارگاه‌های تخصصی برای متخصصان در قالب آموزش‌های داخلی در مرکز، آموزش در خارج از مرکز برای گروه‌های هدف و مطالعات تحقیقاتی و همچنین عوامل عمومی و آموزشی مهیا شده است. با این‌که این مقام مسئول از راه‌اندازی مراکزی مشابه در شهرهای البرز، اصفهان، رشت، مشهد و شیراز خبر داد، اما با گذشت دوسال از آن زمان، هنوز جامعه با آسیب‌های ناشی از خشم درگیر است و این یعنی کلینیک‌های کنترل خشم به وظیفه خود بخوبی عمل نکرده‌اند یا به تعداد کافی راه‌اندازی نشده و در دسترس عموم قرار نگرفته‌اند؛ موضوعی که مورد توجه دکتر عباس گلدوست تهرانی، جامعه‌شناس و استاد دانشگاه قرار می‌گیرد.

گلدوست به جام‌جم می‌گوید: درباره آسیب‌زا بودن خشم و عصبانیت، بارها صحبت شده، اما نکته اینجاست که خشم هم می‌تواند به خود فرد آسیب بزند، هم به دیگران. از آنجایی که در جامعه با تنش‌های مختلفی روبه‌رو هستیم، خشم فرصت بروز پیدا می‌کند. ضرورت راه‌اندازی کلینیک‌های کنترل خشم هم همین جا خودش را نشان می‌دهد.

گلدوست ادامه می‌دهد: این کلینیک‌ها با این هدف راه‌اندازی شدند و قرار بود بجز مراجعان عادی، به افرادی که از کلانتری‌ها معرفی می‌شوند یا به دانش‌آموزان پرخاشگری که از مدارس معرفی می‌شوند، خدمات ارائه شود اما درعمل آنچه مشاهده می‌کنیم، این است که این مراکز هنوز در میان مردم جایگاه ندارند و شاید خیلی‌ها اصلا از وجود چنین مراکزی مطلع نباشند. این استاد دانشگاه ادامه می‌دهد: نکته مهم اینجاست که ما نباید منتظر آمدن مردم به این کلینیک‌ها باشیم و باید شرایط را به گونه‌ای فراهم کنیم که کارشناسان خود این کلینیک‌ها سراغ مردم بروند. تنها در این صورت است که اطلاع‌رسانی خوبی درباره این مراکز انجام می‌شود و به نتیجه بهتری می‌رسیم.