مردمی که به هر بهانه‌ای شادند

با این حال برزیلی‌ها شادند. از هر فرصتی برای شاد بودن استفاده می‌کنند و با شنیدن کوچک‌ترین صدای موسیقی سامبا می‌رقصند. هیچ چیز جلودار آنها برای شادی کردن نیست و حتی آدمی که گوشه خیابانشان هم خوابیده است، غمی در چهره‌اش نیست. آنها یک چیز را خوب بلدند، این‌که فقط لبخند بزنند و از زندگی‌ای که دارند، لذت ببرند. این‌که فقط شاد باشند و به تمام مشکلاتی که فقر مهم‌ترین‌شان است، طور دیگری نگاه کنند؛ زندگی‌ای که در رقص و شاد بودن خلاصه می‌شود و کسی نمی‌تواند این شادی را از آنها بگیرد.

المپیک ریو حالا بهانه را بیشتر دست آنها داده تا خانوادگی به ورزشگاه‌های مهم کشورشان بروند و روزهایشان را بهتر از قبل سپری کنند؛ روزهایی که به دلیل شکست در جام‌جهانی مقابل آلمان تیره شده بود و حالا ابرهای سیاه کنار رفته‌اند. حالا بهانه برای دوباره شاد زیستن فراهم است و این است فلسفه‌ای که اجازه نمی‌دهد تا مردم سرزمین قهوه غمی در نگاهشان باشد. آنها خوشحالند، خوشبین هستند و شرایط بد را براحتی فراموش می‌کنند، چون هدفشان شاد زیستن است، حتی اگر در فقر دست و پا بزنند. آنها هزینه این شادی را با لبخند‌هایشان می‌دهند و با کوچک‌ترین اتفاق‌های ممکن شاد می‌شوند؛ کاری که مردم ما با وجود همه امکاناتی که دارند، آن را از هم دریغ می‌کنند.

برزیلی‌ها در برخی رشته‌ها عناوین مهمی به دست آورده‌اند اما عشق مردم این کشور به ورزش‌های گروهی مانند فوتبال و والیبال را نمی‌توان فراموش کرد یا بسکتبال که دیگر رشته پر طرفدار در این کشور است.

برزیل در فوتبال و والیبال به مراحل پایانی رسیده است اما بسکتبالیست‌های این کشور پیش از یک‌چهارم نهایی حذف شدند.