بحران سازی برای دستیابی به هدف

جان بولتون ، سفیر امریکا در سازمان ملل برای جبران بیانیه غیرالزام آور شورای امنیت علیه ایران از تهدیدهایی تازه خبر داد که خود آن را برنامه ای سخاوتمندانه نامید.

کد خبر: ۹۲۵۵۳

اگر چه امریکا در گذشته نیز بارها تحریم های متعددی را علیه ایران اعمال کرد و نتیجه ای نگرفت به نظر می رسد که سفیر امریکا تصمیم دارد سیاست این کشور در خصوص لیبی را درمورد ایران به اجرا درآورد.
دکتر علیرضا اکبری کارشناس مسائل بین الملل و امنیت ملی در گفتگو با جام جم معتقد است که هدف واشنگتن از این گونه تهدیدها بحران سازی و ایجاد شرایط غیرطبیعی است تا به این روش نظر موافق همه اعضا را برای توقف برنامه های هسته ای ایران به دست آورد.

جان بولتون نماینده امریکا در سازمان ملل مدعی شده است که پس از دو هشدار از سوی سازمان ملل ، ایران را با تحریم مواجه خواهد کرد. هدف واشنگتن از اعمال چنین تهدیدهایی چیست؛
طبیعتا امریکا مایل است که شرایط را سخت و بحرانی جلوه دهد. در چنین شرایطی احساس می کند که می تواند نظرات موافق و مساعد همه اعضای دایم شورای امنیت را به یک تصمیم جلب کند. شخص بولتون یک شخصیت تندرو و عصبانی است که از روحیاتی مستبدانه برخوردار است و معمولا تندتر از دولت متبوعش اعلام موضع می کند با این حال باید گفت توافقی نسبت به اقدام یکباره و سخت علیه ایران وجود ندارد و اعضای شورای امنیت با امریکا یک سو نیستند بنابراین وی درصدد جمع آوری نظرات اعضای دایم شورای امنیت درباره لزوم فشار به ایران و انصراف تهران از حق خود در بهره برداری صلح آمیز از انرژی هسته ای است.

تاکتیک هایی که واشنگتن دراین باره اتخاذ می کند چیست و چرا در پی سیاست افزایش تنش است؛
امریکا دارای ظرفیت های نامحدود نیست بنابراین تا جایی که قادر باشد و نظام بین الملل آن را تحمل کند اعمال فشار می کند و به این رویکرد و بحران زایی ادامه می دهد و هرآینه که تحمل این کشور و تحمل پاسخگویی به این فشارها پایان یابد رویکرد این کشور نیزتغییر می کند. اما اگر موضوع به چنین نتیجه ای برسد ابتدا این کشور محدودیت هایی را برای ارتباطات دیپلماتیک و سیاسی ایران در امور ارتباطی ، پرواز هواپیماها و انجام مسافرت های عادی شروع و بتدریج تلاش می کند تا دامنه محدودیت ها را به آنچه که نیازمندی های تکنولوژیک رده بالا با کاربردهای دوگانه است برساند اما معلوم نیست که این وضعیت نیز برای ایالات متحده عادی و طبیعی و بدون مشکل باشد و شاید اگر امریکا به چنین نقطه ای برسد نتواند برنامه خود را اجرا کند.

با توجه به عدم حمایت دیگر اعضای شورای امنیت و سازمان ملل از چنین اقدامی آیا این اقدام به ایجاد یک ائتلاف در خارج از چارچوب سازمان ملل منتهی می شود؛ چنین اقداماتی تا چه اندازه اعتبار سازمان ملل و شورای امنیت را زیرسوال می برد؛
رسیدن به توافق برای حل مساله با حضور ایران برای امریکا بسیار راحت تر خواهد بود تا این که امریکا در خارج از شورای امنیت بخواهد به چنین نتیجه ای برسد. این امر سخت تر و ناممکن تر است چراکه انرژی و هزینه در داخل شورای امنیت با حضور ایران به مراتب کمتر و توافق محتمل تر خواهد بود تا برخورد و بحران زایی . از این رو اگر طرفین پافشاری به خرج دهند و از راه توافق با حفظ استانداردهای بین المللی و حقوق ایران خارج شوند شرایط سخت تری به وجود می آید که نه برای ایران بلکه برای امریکا نیز تبعاتی را در پی دارد. در عین حال باید توجه داشت که مفاد فصل 6 منشور سازمان ملل متحد به حل و فصل موضوع از طریق مذاکره ، مصالحه یا داوری و یا مثلا روشهای قضایی تاکید نموده و در صورت عدم توافق همه اعضا اقدام یکجانبه را نمی پذیرد. بنابراین اقدام به چنین عملکردهایی خارج از چارچوب سازمان ملل اعتبار این سازمان را بیش از پیش خدشه دار و امنیت نظام بین المللی را تهدید می کند.