چهره ها در قاب/7 علی اکبر صنعتی ، مجسمه ساز

چندی پیش به خانه اش تلفن کردم و جویای احوالش شدم. از آنجا که خودش توانایی حرف زدن نداشت ، با خانواده اش صحبت کردم.

کد خبر: ۸۹۴۴۵

مریض احوال است، به گونه ای که برای افتتاح نمایشگاه آثارش که چند ماه پیش در نگارخانه صبا (فرهنگستان هنر) برپا شده بود، نتوانست حاضر شود. علی اکبر صنعتی را می گویم ; نقاش و مجسمه ساز چیره دستی که نگاهها را مسحور آثار خود می کند.
کودکی علی اکبر در کرمان ، دورانی بود که او بدون داشتن پدر، بسختی آن را سپری کرد. پس از آن که در پرورشگاه به دلیل ذوق طراحی و نقاشی مورد حمایت حاج آقا صنعتی بزرگ بانی و سرپرست پرورشگاه قرار گرفت، نام خانوادگی صنعتی را بر خود نهاد.
در نوجوانی به تهران آمد و در مدرسه کمال الملک به فراگیری نقاشی و مجسمه سازی پرداخت. مدتی را نیز در آتلیه مادام لیلیان از مهاجران روس در خیابان منوچهری کار عکاسی را تجربه کرد.
آن زمان ، مادام لیلیان به دلیل عکسهای پرتره متفاوتی که می انداخت ، مورد توجه شخصیت های فرهنگی و هنری بود.
علی اکبر صنعتی با تحصیل و پشتکار توانست خود را به عنوان یکی از بزرگترین مجسمه سازان و نقاشان ایران بویژه در کار آبرنگ مطرح کند.
در طول 5 دهه ، آثار ماندگاری را خلق کرد که بخشی از آن اکنون در موزه 13 آبان واقع در میدان امام خمینی نگهداری می شود.
برای اولین بار سال 1370 بود که صنعتی به آتلیه من آمد و مقابلم دوربینم نشست. در طول چند سال ، 5یا 6ا جلسه به محل کارم آمد که حاصل آن تعداد زیادی عکس پرتره شد; عکسهایی که از میان آنها این یکی را بیشتر می پسندم.
در بیشتر عکسهایم ، از آنجا که دوست دارم شخصیت افراد را روی صورت آنها به نمایش درآورم، کادرهایی بسته را انتخاب می کنم و تنها بر چهره افراد متمرکز می شوم ; اما از آنجا که علی اکبر صنعتی مجسمه ساز بود، زمانی که روی صندلی آتلیه نشست ، زیاد با دستهایش بازی می کرد و مدام آنها را حرکت می داد.
از این رو بهتر دیدم در کادری که می بندم و در ترکیب بندی عکسم، روی دستهای او تاکید کنم.
گرچه از استاد صنعتی عکسهای بسیاری دارم که در آنها تنها چهره و صورت او به تصویر کشیده شده است ، اما این عکس را برای چاپ برگزیدم ، چرا که انگار به هیات یکی از همان مجسمه های ظریف و زیبایی است که استاد وقتی که دستهایش توان داشت، خلق می کرد.