سعید آقاخانی: زیاد حوصله شوخی ندارم

چهار، پنج سال است که حال و هوای من عوض شده. بالاخره یک‌سری اتفاقات شخصی در زندگی آدم می‌افتد که این حال و هوا را به‌هم می‌زند و مسیر را عوض می‌کند. آن باعث شده که خیلی دل و دماغ شوخی کردن را ندارم. نمی‌توانم قصه‌اش را توضیح دهم فقط می‌دانم یک چیز درونی در حال اتفاق افتادن است و به یک چیزهای جدیدی دارم علاقه پیدا می‌کنم. وی در باره دلیل این تغییرات نیز گفته است: فکر می‌کنم برمی‌گردد به روحیه و حال درونی‌ام یعنی حال درونی‌ام اجازه نمی‌دهد این‌کار را بکنم و ربطی به حرفه‌ام ندارد. شخصیت بیرونم نسبت به گذشته خیلی آرام شده و زیاد حوصله شوخی کردن ندارم.

آقاخانی حتی وقتی در برنامه خندوانه حاضر شده بود تمایلی به خواندن شعر «خان دایی» ـ که گوشه‌ای از خاطرات مخاطبینش را تشکیل می‌دهد ـ از خود نشان نداد.او در این برنامه گفت به همراه جمعی از دوستانش مشغول کمک به معتادان است وآنها را برای ترک اعتیادشان راغب می‌کند. حضور او در فیلم جدی وتحسین شده خداحافظی طولانی هم نشانه‌ای دیگر از این تغییر وضعیت است.

رضا برجی: کسی به مستندهای جنگی اهمیت نمی‌دهد

ساخت مستند جنگی برای برخی از مستندسازان کشورمان یک مساله بوده است. چه مستندهایی که مربوط به جنگ هشت ساله عراق علیه ایران بوده و چه جنگ‌های دیگری که در گوشه و کنار جهان رخ داده‌اند. برخی از مستند‌سازان جنگ از اوضاع موجود چندان خشنود نیستند و نهادها و مسئولان مربوطه را درباره تولید نشدن آثار درخور در این زمینه مقصر می‌دانند. «رضا برجی» یکی از فیلمسازان شناخته شده حوزه مستند جنگ است که آثار مختلفی در این زمینه تولید کرده است. این فیلمساز مستند آثار جنگ اخیرا در گفت‌وگو با مهر با اشاره به مشکلات پیش‌روی فیلمسازان این حوزه گفته است: ایران به لحاظ موقعیت جغرافیایی در شرایطی قرار دارد که همسایه‌های ما اغلب درگیر جنگ هستند و با وجود چنین شرایطی انتظار می‌رود فیلمسازان نسبت به ساخت مستندهای بحران حساس باشند، اما متاسفانه این حساسیت نه‌تنها در مستندسازان، بلکه در مسئولان مربوطه نیز به وجود نیامده است. زمان سقوط عراق جمع زیادی از خبرنگاران و مستندسازان اروپایی بویژه مستندسازان فرانسوی در هتل‌های بغداد حضور داشتند، اما از ایران مستندساز یا خبرنگار فعال در حوزه بین‌الملل حضور نداشت. واقعیت این است که مستندسازی بحران در ایران به یک جریان تبدیل نشده و هر آنچه در حال حاضر در این حوزه وجود دارد براساس دغدغه شخصی فیلمسازان شکل گرفته است.

برجی در ادامه تصریح کرده: نکته دردناک این‌که مستندسازان جوان زمانی که تصمیم می‌گیرند مستندی در این زمینه بسازند با در بسته مواجه می‌شوند و اصولا نمی‌دانند به کدام سازمان یا نهاد مراجعه کنند و طبیعی است در شرایطی که اهمیتی به ساخت مستندهایی از این نوع داده نمی‌شود کیفیت آثار پایین می‌آید. جوانان مستندساز هیچ آموزشی در این حوزه ندیده‌اند و از طرفی امنیت جانی و امنیت مالی برای حضور مستندسازان در مناطق جنگ‌زده وجود ندارد و اصولا هیچ بیمه یا تسهیلاتی برای آنها در نظر گرفته نمی‌شود.