بائرمن سابقه مربیگری در تیمهای ملی آلمان و لهستان را در کارنامه دارد که کارش با تیم ملی آلمان هشت سال طول کشید. بائرمن در تیمهای باشگاهی مانند بروس، بامبرگ و بایرنمونیخ آلمان، آمینتاس یونان، اوستنده بلژیک، و... مربیگری کرده است، اما آخرین تیمی که وی سرمربیگری آن را بر عهده داشت تیم کراسنی اوکتیار بوده که در لیگ دسته دوم روسیه حضور دارد.
این مربی در شرایطی مذاکرات نهایی را در تهران آغاز میکند که بسکتبال ایران، در ماههای گذشته شرایط مناسبی نداشته است. تیم نوجوانان در غرب آسیا نتیجه نگرفت، جوانان بسکتبال در رقابتهای جهانی بین تیمهای سیزدهم تا شانزدهم قرار گرفت و از طرفی برخی ستارههای تیم ملی با مصاحبههای خود در روزهای گذشته از خجالت یکدیگر بیرون آمدند! از این رو حال تیم ملی بسکتبال را باید تا آغاز همه برنامهها خوب کرد.
بعد از انتخابات فدراسیون بسکتبال بود که گفته شد، گزینه ایرانی هدایت تیم ملی بسکتبال را بر عهده میگیرد، اما چند روز بعد با چرخشی 180 درجهای دوباره صحبت از مربیان خارجی شد.
این پروسه در 13 سال گذشته با شش مربی خارجی ادامه داشت. روی این اصل خیلیها با توجه به زمان کم باقیمانده تا شروع پیکارهای بسکتبال قهرمانی آسیا و انتخابی المپیک، تغییر رویکرد فدراسیون از مربی خارجی به داخلی را در کوتاه مدت مناسب نداستند.
انتخاب بائرمن نیز به عنوان یکی از گزینههای اصلی از همین نقطه شروع شد، اما آنچه در مذاکرات امروز دو طرف اهمیت دارد، توافق روی رقم قرارداد سرمربی آلمانی است که ظاهرا با بخشهایی از این قرارداد توافق شده است. این که مربی آلمانی دستیارانش را چگونه انتخاب میکند نیز از محورهای بحث امروز است. فدراسیون نمیخواهد تمام و کمال زیر بار خواستههای مربی خارجی برود از طرفی مشکلات مالی، تقاضا یا هرگونه پیشنهاد مربی خارجی برای دستیاران خارجی او را محدود میکند بنابراین فدراسیون در پی انتخاب مربیان ایرانی در کنار سرمربی خارجی است. در این میان نام مهران شاهینطبع بیشتر از بقیه مربیان ایرانی شنیده میشود؛ کسی که پیشتر از او به عنوان گزینه ایرانی سرمربیگری تیم ملی بسکتبال نام برده شده بود.
خارج از بحثهایی که امروز مابین فدراسیون و مربی آلمانی صورت میگیرد، آنچه برای بسکتبال ایران اهمیت دارد، تدوین یک الگوی مناسب برای مربیگری در سطوح ملی است. امروز یعنی در فاصله 75 روز تا آغاز پیکارهای بسکتبال جام ملتهای آسیا، کار معرفی سرمربی برای تیم ملی طول کشیده است در حالی که تدوین یک الگوی مناسب و ملی در این زمینه میتواند از هدررفت زمان جلوگیری کند. از طرفی نگرشهای توسعه مربیگری توسط مربیان داخلی را نباید با انتخاب مربی خارجی دوباره مانند 13 سال گذشته نادیده گرفت و به فراموشی سپرد بلکه باید از طریق نخبگان این عرصه، به فکر برنامهریزی علمی برای مربیان ایرانی بود.
محمد رضاپور
گروه ورزش