حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
زمانی برای شکستن چارچوب بسته قدرت اجرایی
منتقد منصف و اصولا برخورداری از مخالفان معقول در چارچوب مصالح ملی دو نیازی است که متاسفانه جامعه ایران از آنها محروم است.
تاییدهای یکجانبه و تخریب های کینه توزانه عموما دو رویکرد افراطی رایج و حاکم بر محافل سیاسی ما بوده است . می توان مدافع بود اما ضعفها را نیز دید و می توان با انتقادی دلسوزانه درصدد تقویت جریان و گروهی که می پسندیم برآئیم . همچنین می توانیم مخالفی جدی باشیم اما با نقدی منصفانه ، تخریب روحیه ها را که بشدت فضای سازنده را تحت تاثیر قرار می دهد ، در پیش نگیریم. باید بدانیم که اولین حاصل هر نقد منصفانه متوجه منتقد است . منتقدی که مخالفت خود را در چارچوب اصول علمی پیگیری کند ، در واقع به ارتقای جایگاه خود همت گماشته است. ضمن این که خدمتی بزرگ به جامعه کرده زیرا که او سطح نقد در جامعه را بهبود بخشیده است . اکثریت جامعه ما آنچه را که پیش از انتخابات در ارتباط با تشکیل دولت «نو» مطالبه می کرده اند ، اینک پیش روی دارد ، هر چند رای دهندگان به آقای احمدی نژاد مایل نیستند بازگشت به اصالتهای اول انقلاب و زدودن جامعه از برخی ناراستی ها ، ترجمان بازگشت به بی تجربگی ها و بی انضباطی های طبیعی اوایل انقلاب باشد اما به طور قطع انتخاب دولتی «نو» که بتواند چارچوب بسته قدرت اجرایی را در هم بشکند ، بردباری بیشتر را برای نیل به نتیجه طلب می کند. اکنون دو ماه و اندی از تشکیل دولت جدید گذشته است حتی اگر ملت ایران به نامزدی رای می داد که در چارچوب بسته قدرت عمل کرده و وزرائی باسابقه را بر مناصب اجرایی می گمارد ، این مدت زمانی مناسب برای نقد کلی عملکرد دولت نبود. از سوی دیگر یاری دولت نیز به معنی چشم پوشی بر ضعفها نیست . کمااین که عملکرد ستودنی اکثریت نمایندگان دلسوز در مجلس هفتم گرچه در جهت رفع برخی ضعفها بوده اما هرگز تلقی مخالفت بی منطق در برابر دولت جدید از آن نمی تواند باشد. آنچه می تواند موجب سرعت بخشیدن به تعالی و رشد در جامعه شود ، انصاف در نقد و تحمل در میان مجریان خواهد بود.
عباس سلیمی نمین
گفت و گو
