ماشین‌ها و ماجرای توسعه‌یافتگی

سن مارینو کشوری است که به ازای هر هزار نفر جمعیت 1263 وسیله موتوری دارد. این بدان معناست که هر فرد در این کشور 2/1 وسیله موتوری دارد. سن مارینو یک کشور کوچک در اروپاست و یکی از ثروتمند‌ترین کشورها براساس درآمد سرانه است. بعد از این کشور موناکو و لیختن اشتاینی قرار دارند که هم از نظر قاره و هم از منظر جمعیت و ثروت و وسعت با سن مارینو مشترکند. ایالات متحده آمریکا بزرگ‌ترین کشور در میان فهرست ده کشور برتر است و با 786 وسیله موتوری در هر هزار نفر، در جای چهارم قرار گرفته و کشورهای ایسلند، لوکزامبورگ، مالت، نیوزیلند، استرالیا و ایتالیا تا رتبه ده را اشغال کرده‌اند. روشن می‌شود کشورهای برتر این فهرست، کشورهای اروپایی و آمریکایی هستند که از نظر ثروت در جایگاه خوبی قرار دارند.

اما در قعر جدول باید از آفریقای مرکزی یاد کرد که به ازای هر هزار نفر فقط 3/0 خودرو دارد. این بدان معناست که برای گرفتن یک تاکسی یا حتی انتقال از جایی به جای دیگر در این کشور با خودرو باید آرزویتان را تقریبا به گور ببرید. سائو توم و پرینسپ، توگو، اتیوپی، لیبریا، روآندا، چاد، بروندی و گینه استوایی دیگر کشورهای آفریقایی هستند که در قعر جدول هستند و بهترین وضعیت آنها داشتن هفت خودرو به ازای هر هزار نفر جمعیت است. البته در این میان باید یادی از بنگلادش هم کرد که تنها کشور آسیایی در قعر جدول است.

ایران با داشتن 127 خودرو به ازای هر هزار نفر در جایگاه 94 این فهرست قرار دارد. کشورهایی چون مراکش، چین و هنگ‌کنگ بعد از ایران و کشورهایی چون پاناما، ترکیه و سنگاپور در جایگاه‌های بهتری از ایران ایستاده‌اند.

صد البته نباید پنداشت که رتبه بهتر به منزله کیفیت بالای حمل‌ونقل و وضعیت مردم در این صنعت نیست، چراکه کارایی این شاخص مربوط به کیفیت وسایل موتوری و نیز ظرفیت راه‌های یک کشور و المان‌های دیگری است وگرنه واقعا ماندن پشت ترافیک با یک ماشین قراضه می‌شود نماد توسعه‌یافتگی؟ برای همین است که نه باید هندی‌ای را که در آخر جدول است عقب مانده بخوانید و نه بروئنی صدر جدول را مطلقا یک توسعه‌یافته فرض کنید. این فقط یکی از شاخص‌های توسعه است و البته شاخصی عجیب با آماری عجیب‌تر.