باگنولی، مربی بلند آوازه والیبال ایتالیا:
والیبال ایران به سطح پایداری رسیده است
دانیل باگنولی که در ایران وی را بانیولی میخوانند، یکی از مربیان مطرح جهان است که با تیمهای مودنا، ترویز، فنرباغچه ترکیه و دنیا مسکو روسیه بیش از ده عنوان قهرمانی منطقهای و اروپایی کسب کرده است. وی مدتی سرمربی تیمملی روسیه بود که بعدا جایش را به الکنو داد. باگنولی که اکنون سرمربی تیم متین ورامین است حتی گزینه جانشینی ولاسکو هم بود. آنچه در پی میآید بخشهایی از گفتوگوی ما با این مربی با تجربه ایتالیایی است.
شما حاضر نشدید درباره ولاسکو اظهارنظر کنید، اما حالا که وی از ایران رفت نظرتان را میگویید؟
به اعتقاد من اگر وی بزرگترین مربی دنیا نباشد یکی از مربیان پیشرو جهان والیبال است و دیدید ایران با وی خیز بلندی در سطوح بینالمللی برداشته است.
اگر شما جای ولاسکو بودید و یک پیشنهاد جدید میگرفتید قبل از پایان قراردادتان ایران را ترک میکردید؟
اول باید مسائل انسانی را درک کرد، او به هر حال نسبت به وطنش تعلق خاطر داشت. ضمن آنکه انرژیاش برای تیم ایران در حال پایان یافتن بود، ولی اعتقاد دارم تیمملی ایران به سطح پایداری رسیده و لازمه تداومش استمرار برنامههایی است که آغاز کردهاید. رشد فنی و تکنیکی والیبال ایران تحسین برانگیز است.
اسلوبودان کواچ چه؛ آیا با وی میتوانیم موفق شویم؟
اگر همان امکاناتی را که به ولاسکو دادهاید به کواچ بدهید، به افتخارات بزرگ دیگری هم دست خواهید یافت و این را آینده بخوبی نشان خواهد داد.
البته من کواچ را بهعنوان یک بازیکن خوب میشناسم، نه یک مربی خوب و باید دید چقدر در این زمینه مهارت و توانایی دارد. شما باید تلاش کنید در جمع هشت تیم برتر دنیا قرار گیرید.
درباره والیبال داخلی ایران چه نظری دارید؟
به نظر من پیشرفت والیبال ایران تنها محدود به تیمملی و فدراسیون نیست. باشگاهها هم خیلی حرفهای عمل میکنند، مربیان ایرانی در حال دانشافزایی هستند و داوران شما رشد کردهاند و در مجموع فدراسیون والیبال ایران فرآیند و رنکینگ خوبی دارد.
آیا با تیم متین ادامه خواهید داد یا به کشور دیگری میروید؟
فعلا به قهرمانی در جام باشگاههای آسیا فکر میکنم، این مسابقات به پایان برسد درباره جام باشگاههای جهان و ادامه احتمالی همکاری تصمیم خواهم گرفت. در باشگاه متین ورامین تمام وسایل و امکانات از جمله سیستم کاری مطلوب، منزل و سالن خوب به حد لزوم در اختیارم قرار داده شد و از این بابت کمبودی احساس نکردهام. تنها دغدغهام دوری از خانواده است که گاهی مرا رنج میداد.
جمشید حمیدی / جامجم
گفت و گو
