تفاوت زبان‌آموزی در ایران و جهان

نبود گردشگر کافی در کشور نیز مشکل زبان‌آموزی ایرانیان را با چالش دیگری مواجه کرده است. یعنی در حالی که مثلا در کشوری مثل هند، دانش‌آموزان به‌طور تجربی از گردشگرها زبان انگلیسی را می‌آموزند، اما در کشور ما گردشگران خارجی با فرهنگ‌ها و زبان‌های مختلف، حضور چندانی در خیابان‌ها و معابر عمومی ندارند.

این در حالی است که اگر سیاست‌ها برای جذب گردشگر اصلاح شود، حضور پرشمار گردشگران خارجی در ایران می‌تواند هم یک منبع درآمد کم‌نظیر برای کشور و هم یک کلاس درس تجربی زبان‌آموزی برای ایرانیان باشد.

با وجود آن‌که آموزش زبان در مدارس کشور، الگویی سنتی است که برای دانش‌آموزان کارایی ندارد، اما در بسیاری از موسسه‌های خصوصی نیز آموزش‌های زبان با الگوی آموزش در کشورهای توسعه‌یافته فرق می‌کند.

در بسیاری از آموزشگاه‌های زبان کشور، ترم‌های تحصیلی طولانی تعریف می‌شود تا موسسه زبان از حضور طولانی‌مدت زبان‌آموزان درآمد بیشتری داشته باشد، ولی همین مساله موجب می‌شود که در بلندمدت، تحمل ایرانی‌ها برای زبان‌آموزی افول کند و در نتیجه بسیاری از آنان، انگیزه اولیه‌شان را برای فراگیری زبان از دست می‌دهند.

مرسوم است که گفته می‌شود هر ایرانی به‌طور معمول، چندبار طی سال‌های مختلف در کلاس‌های زبان موسسه‌های خصوصی شرکت می‌کند، ولی به دلیل سیستم غلط آموزشی و طولانی کردن فرآیند آموزش، هر بار زبان‌آموز فرآیند آموزش را نیمه‌کاره رها می‌کند.

در چنین شرایطی، یکی از معدود راه‌های باقیمانده برای فراگیری زبان در کشور، شرکت در کلاس‌های خصوصی است که البته هزینه آن از پس هر خانواده‌ای برنمی‌آید.

بسیاری از افرادی که نیاز فوری به داشتن مدرک زبان بین‌المللی دارند و در این آزمون‌ها شرکت می‌کنند، زبان‌آموزانی هستند که در کلاس‌های خصوصی دو یا سه نفره شرکت می‌کنند و در واقع، وضع فعلی به گونه‌ای درآمده است که زبان‌آموز برای موفقیت در این آزمون‌ها یا باید چند سال از زندگی‌اش را در کلاس‌های عادی موسسه‌های خصوصی وقف کند یا این‌که سر کیسه را شل کند و با پرداخت شهریه‌ای معادل چند برابر کلاس‌های عادی، خود را برای شرکت در آزمون‌های بین‌المللی زبان آماده کند.