شادی قایقرانی، پشت سد نبود امکانات

شاید آن روز به ذهن هیچ‌کس هم خطور نمی‌کرد که روزی این کودک پرانرژی که مدام با توپ پلاستیکی در زمین‌های خاکی محله و مدرسه خود فوتبال بازی می‌کرد، در زمانی نه‌چندان دور، بر سکوهای قهرمانی جهان آن هم در رشته قایقرانی بایستد و با افتخار پرچم سه رنگ کشورش را به اهتزاز درآورد.

در سال 1385 احمد دنیا مالی ریاست فدراسیون قایقرانی را به عهده گرفت و بر اساس برنامه ارائه شده از سوی این فدراسیون به سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک وقت، قرار شد رشته‌های مختلف و پرمدال این فدراسیون با توجه به داشتن جایگاه المپیکی و جهانی به شکل جدی و تخصصی دنبال شود. در این بین رشته روئینگ، از جایگاه ویژه برخوردار بود، چون تعداد بالای مدال در این رشته در دو بخش زنان و مردان، این فرصت را به ورزش ایران می‌داد که با کمی برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری پایه‌ای و مستمر، در زمان نه‌چندان طولانی، حداقل در سطح قاره‌ای مدعی قهرمانی باشد.

بر همین اساس بود که فدراسیون با رایزنی و مشورت با فدراسیون جهانی این رشته، جوانیک مربی رومانیایی را برای استعدادیابی و هدایت تیم ملی به ایران دعوت کرد.

جوانیک در گام نخست راهی شهرهایی شد که داری امکانات آبی مانند دریاچه‌های طبیعی و مصنوعی بود و شهر نقده نیز با سد حسنلو این شرایط را داشت. هیات قایقرانی استان آذربایجان غربی بر اساس برنامه فدراسیون قایقرانی فراخوانی به همه شهرهای استان داد تا علاقه‌مندان به رشته قایقرانی برای شرکت در تست ورودی و استعدادیابی رشته روئینگ ثبت‌نام کنند، زیرا مربی رومانیایی راهی این استان می‌شد.

محسن شادی هجده ساله همراه دوستانش تصمیم گرفت از سر تفنن در این تست شرکت کند، در حالی که آنها نیز مانند اکثر نوجوانان و جوانان ایرانی آرزوی حضور در تیم ملی فوتبال را داشتند.

شاید محسن خودش هم نمی‌دانست که این مربی کهنه کار اروپایی با چشمان تیزبینش وی را از دست نخواهد داد و همین طور هم شد.

استیل و توان بدنی شادی وی را در بین ستارگان این رشته قرار داد. پتانسیلی که شادی داشت از چشمان مربی خارجی پنهان نماند و وی به اردوی تیم ملی دعوت شد.

جوانیک به شکل ویژه این ورزشکار کشف شده را زیر نظر داشت و تصمیم گرفت تمرینات وی را در تهران پیگیری کند و همین روند کمتر از یک سال در مسابقات قهرمانی جوانان زیر 23 سال به کسب مدال نقره از سوی شادی انجامید.

پشتکار، جدیت، هوش و تکنیک این ورزشکار وی را بر سکوی قهرمانی رقابت‌های سال جهانی جوانان زیر 23 سال 2009 نشاند و اولین مدال طلای تاریخ قایقرانی ایران در این سطح به ثبت رسید.

شادی در ادامه باید خود را برای مسابقات سنگین‌وزن با توجه تغییر رده سنی‌اش و المپیکی بودن رده، آماده می‌کرد.

فدراسیون با جوانیک قطع همکاری کرد و شادی منتظر مربی جدید ماند، تا این که بالاخره لیو، مربی چینی برای آماده‌کردن شادی به منظور شرکت در بازی‌های آسیایی گوانگجو در سال 2010 وارد ایران شد، اما نبود و کمبود بودجه دامن قایقرانی را نیز مانند دیگر فدراسیون‌ها گرفت و لیو راهی کشورش شد.

سونامی عدم بودجه در ورزش دولتی

دولتی بودن منابع مالی در ورزش ایران همواره موجب شده که هر نوع تغییر و بی‌ثباتی در رده‌های بالای مدیریت تاثیر مستقیم بر فدراسیون‌ها و سرانجام ملی پوشان داشته باشد. نبود، کمبود یا توقف تزریق بودجه به هر دلیل به فدراسیون‌ها ضربه‌ای کاری به بدنه تیم‌های ملی و برنامه‌های آنها داشته، به طوری که در این مراحل گذار که هر چند وقت یکبار مانند سونامی ورزش را در بر می‌گیرد، ثبات و آرامش را از ورزشکاران می‌گیرد.

تغییر سیستم ورزش از سازمان تربیت بدنی به وزارت ورزش این انتظار را ایجاد کرد که ثبات به ورزش بازگردد، اما متاسفانه در دو سال حضور اولین وزیر ورزش ایران، همچنان بسیاری از فدراسیون‌ها با حکم سرپرستی اداره شدند و وزارت ترجیح داد انتخاباتی برگزار نشود، در این بین فدراسیون قایقرانی نیز با برکناری ناگهانی دنیامالی به این وضع دچار شد، وضعی که تا به امروز هم ادامه دارد.

تاثیر این شرایط را مستقیم در اردوهای تیم ملی و خداحافظی و تسویه اجباری فدراسیون با مربیان خارجی می‌توان دید، دیگر در فدراسیونی که همواره از حضور مربیان خارجی بهره‌مند بود هیچ اثری از مربی خارجی دیده نمی‌شود و قایقرانان چه در سطح جهانی، قاره‌ای و بین‌المللی همگی زیرنظر مربیان داخلی تمرینات خود را دنبال می‌کنند.

شاید همین امر یکی از دلایل قهر محسن شادی از حضور در اردوهای تیم ملی بود. هر چند نباید از نظر دور داشت همواره مسئولان فدراسیون شادی را به عنوان ورزشکاری عصیانگر نسبت به سیستم فعلی فدراسیون معرفی کردند.

چرا قهرمان آسیا عصیانگر می‌شود

محسن شادی در گفت‌و‌گو با «جام‌جم» با اشاره به در پیش بودن بازی‌های آسیایی اینچوان کره جنوبی معتقد است برای رسیدن به موفقیت نیاز به برنامه‌ریزی و هزینه است.

وی که همواره از سوی رئیس فدراسیون سابق حمایت شده است، گفت: تمام تلاشش رسیدن به موفقیت بوده، اما لازمه این کار داشتن امکانات در سطح مناسب است. اگر مدال طلا می‌خواهیم باید در همین سطح هم امکانات فراهم کنیم. قهرمان روئینگ قاره کهن با اشاره به مسابقه‌های قهرمانی آسیا که مهر ماه امسال در چین برگزار شد، افزود: برای موفقیت در این مسابقات باید با مربی خارجی کار می‌کردم و من نیز فقط همین انتظار را از فدراسیون داشتم که مورد توجه قرار نگرفت و موضوع بودجه را مطرح کردند.

وی گفت: به کمک رئیس سابق فدراسیون راهی اردوی چین شدم تا با مربی سابقم، لیو به تمرینات ادامه دهم که نتیجه آن مدال طلای چین بود. امیدوارم برای بازی‌های کره جنوبی شرایط مناسب تمرینی‌ام فراهم شود، چرا که در سنگین‌وزن رقابت سخت‌تر است و باید از کره جنوبی برای المپیک برزیل دورخیز کنم.

همچنان وزارت بدون وزیر

در کمتر از یک سال تا اینچوان و دو سال تا المپیک برزیل، به نظر نمی‌رسد تا زمانی که بحث مدیریت در راس و بدنه ورزش به ثبات نرسد معجزه‌ای در ورزش رخ دهد، چرا که این معجزه بدون امکانات مالی و برنامه در همان حد آرزو برای قهرمانان باقی خواهد ماند.

پروین ایمانی ‌/‌ جام‌جم