حیاط‌هایی ‌که دیگر قابل استفاده نیست

زمستان‌ها هم زودتر به حیاط می‌رفتند و چند دقیقه‌ای در گرمای بی‌رمق زمستان استراحت می‌کردند. اگر روزی برف می‌بارید که دیگر برنامه‌های تفریحی مشخص بود؛ همه اعضای خانواده به حیاط می‌آمدند و با هم بازی می‌کردند؛ پیر و جوان، کوچک و بزرگ، همه دور هم و با هم آدم برفی می‌ساختند و برف و شیره درست می‌کردند. حالا اما دیگر خبری از این برنامه‌ها نیست. خانه هنوز همان خانه است. حیاط هم هنوز سرجایش است و تغییری نکرده، اما دیگر نه می‌توان در آن حیاط سرسبز و دوست‌داشتنی نشست و کمی استراحت کرد و نه بچه‌ها می‌توانند لذت آب‌تنی در حوض خانه را تجربه کنند.

حالا اگر کسی مجبور شود برای انجام دادن‌کاری به حیاط برود، باید مراقب همسایه‌های کنجکاو هم باشد؛ همان‌هایی که به محض شنیدن صدای حرف می‌خواهند سر از کار همسایه‌شان دربیاورند. تازه اگر کسی کنجکاوی هم نکند و روزی مطمئن باشند هیچ همسایه‌ای در آپارتمان‌های دور‌و‌بر نیست، باز هم نشستن در حیاط لطفی ندارد. دیگر نه آفتاب تابستان آب حوض را گرم می‌کند و نه خورشید زمستان راهی‌ برای تابیدن دارد. حالا ساختمان‌های چند طبقه و آپارتمان‌های رنگارنگی که خانه یک طبقه را احاطه کرده‌‌، مثل ردیف سربازان، ایستاده و مراقبند که هیچ اشعه‌ای وارد حیاط خانه نشود.

دیگر پنجره‌های قدی خانه راهی نیست برای ورود نور خورشید و تابش آفتاب. دیگر صبح‌ها اعضای خانواده تابش نور را روی پوست صورت‌شان احساس نمی‌کنند. پنجره‌های جنوبی خانه هم دیگر با خورشید و آفتاب غریبه شده‌اند. آفتاب که نتابد، گل‌ها هم دیگر سرسبز و شاداب نخواهند بود.

حوض که خشک باشد و گل‌ها هم پژمرده شود، صاحب خانه هم دلش می‌گیرد و به فکر فروش خانه و کوبیدن آن یک طبقه می‌افتد؛ آن خانه یک طبقه‌ای که تا همین چند سال قبل رویایی بود برای او و بچه‌ها و نوه‌هایش ، حالا دیگر حتی برای زندگی هم ایده‌آل نیست.

آن روزها که همسایه‌ها هم در همین خانه‌های یک یا دو طبقه زندگی می‌کردند،‌ به یکدیگر دید نداشت و ساکنان خانه احساس امنیت بیشتری می‌کردند. حالا اما دیگر کسی به فکر احساس امنیت و لذت استراحت در حیاط نیست. حالا هر چه طبقات آپارتمان‌های نوساز و تعداد واحدهایش ‌افزایش پیدا کند ، سود ‌ و رضایت سازندگان هم بیشتر می‌شود ‌.