هر 8 وزنه بردار مدال می​خواهند

جابر بهروزی (69 کیلوگرم): چینی‌ها قدرت اول این وزن هستند، اما من به این خودباوری رسیده‌ام که حتی با وزنه‌برداران چینی هم برای کسب مدال طلا در آسیا رقابت کنم. بهترین رکوردهایم در تمرین‌ها 148 کیلوگرم در یکضرب و 185 کیلوگرم در دوضرب بوده که با تکرار همین رکوردها در قزاقستان می‌توانم رکورد دوضرب ایران را پس از 14 سال به نام خود به ثبت برسانم؛ البته رکوردهای ایده‌آل من و کادر فنی در دسته 69 کیلو، 158 کیلوگرم در یکضرب و 193 کیلوگرم در دوضرب است که به امید خدا برای رقابت‌های جهانی روی آنها تمرکز خواهم کرد.

رسول تقیان (دسته 77 کیلوگرم): 10 سال است در رده‌های مختلف ملی وزنه می‌زنم، اما هیچ‌گاه مثل الان آماده نبوده‌ام. پس از چهار سال غیبت در سطح ملی، انگیزه بالایی دارم تا خودم را ثابت کنم. برای شکستن رکوردهای ایران آماده‌ام، اما هدف اصلی‌ام قهرمانی در آسیاست. من این توانایی را در خودم می‌بینم که رکوردهای جهان را هم بشکنم، اما برای رقابت‌های جهانی لهستان که مهرماه برگزار می‌شود، برنامه‌ریزی کرده‌ام.

سهراب مرادی (دسته 85 کیلوگرم): من باید در المپیک مدال می‌گرفتم، اما به آن شکل حذف شدم. به همین دلیل هم تا زمانی که در رقابت‌های جهانی روی سکوی قهرمانی نایستم، دست از تمرین کردن برنمی‌دارم. تاکنون دو بار قهرمان آسیا شده‌ام و برای کسب سومین مدال طلا با نهایت انگیزه روی تخته خواهم رفت؛ البته آمادگی سال گذشته را ندارم، اما فکر می‌کنم با حدنصاب مجموع 360 کیلوگرم هم بتوانم روی سکوی قهرمانی بایستم.

یاسین باقری (دسته 94 کیلوگرم): قزاق‌ها در دسته 94 کیلوگرم، بهترین وزنه‌بردار دنیا را دارند و حالا که میزبان هستند، براحتی اجازه نمی‌دهند مدال طلا از چنگ‌شان خارج شود. با این حال من سعی می‌کنم همان وزنه‌هایی را که در تمرین زدم، در صحنه مسابقه هم بزنم و روی سکو بایستم. فکر می‌کنم با مهار وزنه‌های 175 کیلوگرم در یکضرب و 220 کیلوگرم در دوضرب بتوانم یکی از مدال‌های خوش‌رنگ آسیایی را به دست بیاورم.

کیا قدمی (دسته 105 کیلوگرم): این اولین بار است که تیم ملی را در رقابت‌های بزرگسالان همراهی می‌کنم. به همین دلیل قول کسب مدال نمی‌دهم، اما برای ایستادن روی سکوی آسیایی تمام تلاشم را می‌کنم تا در وهله اول هر شش حرکت را بدرستی و بدون خطا انجام دهم. رقابت‌های قزاقستان برای من می‌تواند استارتی خوب برای درخشش در جهانی لهستان باشد.

محسن بهرام‌زاده (105 کیلوگرم): اولین بار است که من برای انجام یک مسابقه رسمی از ایران خارج می‌شوم؛ البته نه‌تنها استرسی ندارم که می‌خواهم خودم را به کادر فنی ثابت کنم تا فرصت حضور در رقابت‌های جهانی را از دست ندهم. در تمرینات به رکورد مجموع 400 کیلوگرم رسیده‌ام، اما هنوز با آنچه ایده‌آل من و آقای باقری است، فاصله دارم. با این حال امیدوارم به همراه کیا قدمی در قزاقستان روی سکوهای اول و دوم دسته 105 کیلوگرم بایستیم.

بهادر مولایی (105+ کیلوگرم): طوری تمرین کرده‌ام که با بهترین وزنه‌های عمرم قهرمان آسیا شوم. در تمرین‌ها به حدنصاب 195 کیلوگرم در یکضرب و 250 کیلوگرم در دوضرب رسیده‌ام که برای قهرمانی در آسیا، تکرار همین وزنه‌ها کافی به نظر می‌رسد؛ البته در این وزن رشید شریفی هم هست که وزنه‌بردار باتجربه‌ای است، اما این روزها در اوج آمادگی قرار ندارد و فکر می‌کنم در رقابت‌های جهانی لهستان به مدعی اصلی قهرمانی بدل شود.

رشید شریفی (105+ کیلوگرم): آسیب‌دیدگی زانو به من اجازه نداد آن‌طور که می‌خواهم در این سه ماه تمرین کنم. الان بهادر مولایی شرایطی بهتر از من دارد و بعید می‌دانم بتوانم مدال طلای فوق‌سنگین را به دست بیاورم، اما سعی می‌کنم حتما روی سکو باشم. فراموش نکنید من در چهار سال گذشته به دلیل محرومیت در هیچ‌یک از میادین بین‌المللی حضور نداشتم. به همین علت فکر می‌کنم رقابت‌های آسیایی فرصتی است تا قبل از جهانی لهستان در یک میدان مسابقه معتبر محک بخورم.