ورزش پرحاشیه یعنی حرکت در مسیر اشتباه!

سید عبدالحمید احمدی / رییس انجمن ورزشی نویسان ایران

در مسیریابی ورزش و اطمینان از این که در راه یا بیراهه هستیم می توان اصل بودن "حاشیه" یا "متن" را به عنوان یک معیار و شاخص درنظر گرفت. نگاهی به ورزش و جایگاه آن در کشورهایی که در ورزش صاحب موقعیت و رتبه ای بالا در قاره و جهان هستند بی تردید غلبه متن بر حاشیه را در پیش روی ما قرار خواهد داد. ناگفته پیداست که در چنین وضعیتی همه افراد دست اندرکار ورزش در هر مسئولیت و مرتبه ای که قرار دارند بیش از هر چیز و مهمترین وظیفه را انجام دقیق و درست کار خود می دانند. و بدیهی است که برآیند چنین احساس مسئولیتی در این گونه کشورها، شرایط ورزش را چونان زمان شمار یا ساعتی دقیق خواهد کرد که به دلیل عملکرد درست و بدون تاخیر اجزاء آن، حتی بدون ثانیه ای تاخیر کار خود را انجام می دهد.

و اما درباره چرایی و علت غلبه حاشیه بر متن در ورزش ما حکایت مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد بود و می توان گفت که به تعداد عوامل و دست اندرکاران حاضر در صحنه و پشت صحنه آن از مدیر و مربی و ورزشکار و عوامل اجرایی و همکاران رسانه ای و ... با عوامل حاشیه ساز فراوان و بیش از حد تصوری مواجه است. حاشیه سازان و حاشیه پردازانی که گویا قصد ندارند اجازه دهند مردم و علاقمندان ورزش کمی از زیبایی ها و روی خوش ورزش را نیز ببینند و از هیجانات و نشاط آفرینی آن لذت ببرند.

کاش این واقعیت ملموس را باور کنیم تا زمانی که ورزش در کشورمان بر مدار حاشیه می چرخد نمی توان انتظار روزهای خوش و لذت بخش از آن داشت. و بر این اساس همه کسانی که در ایجاد و پردازش این حاشیه ها وقت و انرژی تلف می کنند در این بیراهه روی مسئول و شریکند. با علم به این که در ورزش ما نان عده ای که متاسفانه تعدادشان نیز کم نیست به حاشیه و حاشیه سازی وصل است و بدون آن کسب و کار دیگری در صحنه و عرصه ورزش ندارند، خوب است که ورزشی های اصیل و همه آنانی که دل در گرو پیشرفت ورزش و چشاندن لذت ها و شادی های ورزش به مردم هستند یک اصل اساسی را هیچگاه از یاد نبرند و آن این که نه تنها خودشان عامل حاشیه سازی یا حاشیه پردازی در ورزش نشوند بلکه تا جایی که برایشان امکان پذیر است و حیطه نفوذشان اجازه می دهد نگذارند این آفت و بیماری مسری در فضا و محیط ورزش کشور حاکم شود. شاید اگر این خط قرمز غیرقابل عبور را برای ورزش ترسیم کنیم و ورزشی های اصیل به صورتی خود کنترل آن را رعایت و به دیگران نیز گوشزد کنند آن گاه می توان امیدوار بود که بخش عمده ای از آلودگی ها و موانع توسعه و پیشرفت ورزش به نوعی مدیریت و کنترل شده است. به شرط آن که اراده ای فردی و جمعی در این باره شکل بگیرد. البته در این باره از صاحبان کسوت و پیش رو ها و صاحبان منصب و رسانه ای ها انتظار فراتر از دیگران خواهد بود.