خاطره محمد گلریز از دعای امام (ره)‌

من فعالیت‌های هنری‌ام را از سال 1353 آغاز کردم و دوره‌های مختلف آوازی را نزد پدر و برادرانم گذراندم. مدتی را نیز نزد مرحوم ادیب خوانساری یکی از استادان بنام آواز شاگردی کردم.

از اواخر 1355، به همراه گروه «شیدا» به سرپرستی «محمدرضا لطفی» وارد فضای فعالیت‌های حرفه‌ای موسیقی شدم و به عنوان اولین خواننده گروه شیدا کار می‌کردم تا انقلاب آغاز شد. من به عنوان اولین خواننده انقلاب، سرود‌هایی را اجرا کردم که با استقبال مردم مواجه شد. از سال 1358 و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، اولین کارم را به نام «سرود نیایش» و بعد سرود «خوش آمدی امام ما» را به مناسبت ورود امام(ره) اجرا کردیم. سپس سرود «این بانگ آزادی» با شعر حمید سبزواری و آهنگ احمدعلی راغب اجرا شد. سپس سرودهای «ای شهید مطهر»، «رفتند یاران»، «خجسته باد این پیروزی»، «ای شهیدان خدایی نامتان پاینده باد» را خواندم، همچنین آوازهایی را در برنامه «با محرمان خلوت انس» با موسیقی و بدون موسیقی به‏اجرا درآوردم و آهنگ «دریغا» را که آهنگ آن از محمدعلی شکوهی و با شعری از حمید سبزواری ساخته شده بود، به مناسبت رحلت حضرت امام خمینی(ره) اجرا کردم.

درباره سرود «این بانگ آزادی» قرار بود به عنوان سرود ملی ایران انتخاب شود، اما امام به دلایلی که داشتند این موضوع را صلاح ندانستند.

باید گفت سه یا چهار ماه قبل از وقوع انقلاب اسلامی، ما پیش‌بینی چنین روزی را داشتیم و به همراه سایر شاعران و آهنگسازان ساخت سرود‌های انقلابی را آغاز کردیم. زیرا می‌دانستیم با پیروزی انقلاب اسلامی باید آهنگ‌های مختلفی را به مناسبت این روز خجسته پخش کنیم.

اشعار و آهنگ‌ها با توجه به شعارهایی که مردم در راهپیمایی‌ها سر می‌دادند یا ملودی‌هایی که خودجوش بودند، شکل می‌گرفت. اشعاری که در آن زمان ساخته می‌شد، هم از لحاظ موسیقایی باکیفیت بود و هم این که پیام‌های متعدد انقلابی را در برداشت. از مهم‌ترین خاطراتی که در آن دوران داشتم می‌توانم به خاطره سرود «شهید مطهری» اشاره کنم. این سرود مورد پسند امام(ره) واقع شد تا جایی که ایشان در حق من و تمام دست‌اندرکاران این سرود دعا کردند. حتی می‌توان گفت، این سرود فصل جدیدی را در موسیقی ما گشود.