دستگاه تشخیص عمق فاجعه خاموش است

صحبت از اختلاس‌ها که به میان می‌آید، بحق و البته گاهی هم بنا به مصلحت، شکایت می‌کنیم.گاهی بر سر انتخاب یک وزیر یا حتی معاون آنچنان درگیری‌های لفظی و حتی تهدیدهای عملی به وجود می‌آوریم که هیچ‌کس نمی‌فهمد در نهایت حق با موافقان انتخاب او بود یا مخالفان او.

گاهی پای تحقیق و تفحص مجلس به سازمان‌های کوچک هم باز می‌شود. برای برخی از جریانات عزم جزم می‌کنیم و تا روسیاه شدن فرد مورد نظر کوتاه نمی‌آییم. برای همین فوتبال صدها صفحه در مطبوعات پر می‌شود و ساعت‌ها برنامه می‌سازیم.

بعضی‌وقت‌ها برای مرگ یک نفر در یک حادثه (بحق البته)چند سازمان و دستگاه را به میز محاکمه می‌کشانیم، اما دستگاه سنجش عمق فاجعه‌مان برخی وقت‌ها خوب کار نمی‌کند و همیشه ماجرا این‌گونه پیش نمی‌رود، گاهی این دستگاه را خاموش می‌کنیم و راحت می‌گذریم.

این روزها که خبر هزینه شدن ارز دارو برای واردات خودروهای لوکس اعلام شده، چندان واکنشی از سوی مسئولان و حتی رسانه‌ها دیده نمی‌شود.

داستان از این قرار است که حدود 2.5 میلیارد دلار برای واردات دارو در سال 91، تصویب شده است.

خوشبختانه بیش از 95 درصد داروهای مورد نیاز در کشور تولید می‌شود، اما برای واردات حدود پنج درصد باقیمانده هزینه زیادی می‌شود.

این اقلام شامل داروهای بیماران خاص است که هم اکنون در کشور تولید نمی‌شود و با توجه به نوسانات قیمت ارز در ماه‌های اخیر باید با حمایت ارز دولتی وارد کشور شود.

با وجود حیاتی بودن واردات کالایی مانند دارو، از ارز مورد نیاز 2.5 میلیارد دلاری فقط 600 میلیون دلار آن تامین شده است.

رییس و برخی اعضای کمیسیون بهداشت و درمان مجلس فعلا تنها کسانی هستند که در این خصوص انتقاد و اعتراض کرده‌اند و به نوعی خرج شدن ارز دارو در حوزه‌های دیگر را تائید می‌کنند، اما دیگر مسوولان در این‌باره فقط به این جمله اکتفا کرده اند که چنین اخباری را شنیده اند.

با وجود این، اضطراب، مشکلات و دردسرهای بیماران صعب العلاج در کشور چند برابر شده است و بیش از هر زمان و هر مشکل دیگری لازم به نظر می‌رسد که مقصران این کوتاهی شناخته شوند.