شوق اهدای عضو به روایت سینما

 او باید التماس کند، اشک بریزد و زانو بزند تا به خواسته‌اش برسد. کلیشه شکنی فیلم «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه»‌ از همین ایده به ظاهر ساده آغاز می‌شود. برخلاف فیلم‌های دیگر که در آن گیرندگان عضو، خودشان را به آب و آتش می‌زنند در اینجا این نقش سنگین به خانواده اهدا کننده واگذار می‌شود. مادری که فرزند از دست رفته اش را عاشقانه دوست دارد، برای اثبات دوست داشتنش باید به جنگ تصورات نادرست اجتماعی برود. در واقع کنش اهدای عضو در این فیلم به عنوان رفتاری نمادین، وجوه زیبایی از عشق مادرانه را برای مخاطب به تصویر می‌کشد و مادر بنا به قاعده که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها‌ پا در مسیری دشوار می‌گذارد. به همین خاطر است که مساله اهدای عضو به یک پیام شعاری و نصیحت‌گونه بدل نمی‌شود و در لایه‌های زیرین قصه اهمیتش را به مخاطب گوشزد می‌کند.منوچهر هادی در این فیلم از یک سو تنهایی یک زن در رویارویی با ناهنجاری‌ها را به تصویر می‌کشد و از سوی دیگر بر سهم بیش از حد اقتصاد و پول در مناسبات اجتماعی تاکید می‌کند. ولی در پایان همه این درونمایه‌ها در زیر سایه حرف اصلی فیلم قرار می‌گیرد. لحظه‌ای که مصطفی (شهاب حسینی) گوشش را بر سینه یک کودک می‌چسباند و برای اولین بار صدای ضربان قلب فرزندش را می‌شنود ، زیبایی و شکوه اقدام «اهدای عضو» برای مخاطب نمایان می‌شود. بی آن که حرفی زده شود و کسی درباره ضرورت این عمل انسانی سخنرانی بکند. روز گذشته خبری منتشر شد مبنی بر این‌که دست‌اندرکاران مرکز فراهم آوری اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با حضور در سینماهای نمایش دهنده این فیلم سینمایی، توضیحاتی را درباره اهدای عضو به مخاطبان ارائه می‌کنند. این اقدام خیرخواهانه بار دیگر قدرت جادویی سینما در رفع مشکلات اجتماعی را به یادمان می‌آورد. در این اتفاق سینما زبان مشترک کسانی شده است که می‌خواهند راه جدیدی بگشایند و به همنوعان خودشان یاری برسانند. سال گذشته مسئولان جمعیت حمایت از پیوند اعضای ایرانیان نیز از رئیس سازمان سینمایی به خاطر ساخت این فیلم تقدیر کردند. جالب است بدانید که فیلم «یکی می‌خواد باهات حرف بزنه» با مشارکت بخش خصوصی ساخته شده و سفارش‌دهنده‌اش، نه یکی از ادارات دولتی، بلکه نیت‌ پاک سازندگانش بوده است.

احسان رحیم‌زاده‌/‌ گروه رادیو و تلویزیون