شهروندان تنها و بی‌همراه

دیگر خواب از سرت پریده و کمی استرس داری که چرا نمی‌توانی تماس بگیری. انگار صدایت قطع شده باشد دنبال یک راه ارتباط می‌گردی. مستقیم می‌روی سر تلفن ثابت که این روزها کمتر به کار می‌آید. گوشی را برمی‌داری که شماره بگیری اما...

باز هم سکوت جای بوق آزاد معمولی را گرفته. کمی با پریز و دوشاخه ور می‌روی اما انگار کلا خبری از تلفن نیست. چاره‌ای نمی‌ماند و می‌روی سراغ اینترنت که هرماه کلی هزینه برایش می‌دهی. شاید اینترنتی بشود یک پیغام فرستاد، اما خوب وقتی تلفن خانگی قطع شده اینترنتی هم در کار نیست.

وقتی بیشتر کلافه و سردرگم می‌شوی که روزنامه‌نگار باشی و باید مطالبت را در مدت زمانی کوتاه از طریق ایمیل برای روزنامه‌ بفرستی.

موبایل هم در منطقه شما مشکل دارد، وقتی هم که به‌شماره مخابرات سیار زنگ می‌زنی می‌گوید: «شماره مورد نظر در شبکه موجود نمی‌باشد» و یادت می‌آید که چقدر برای موبایل و خدمات آن پول داده‌ای، اما شهروندی که از ارتباط محروم می‌شود تنهاست، واقعا هم تنهاست و دستش هم به هیچ جایی بند نیست. اگر برای این قطعی ارتباط خسارتی هم ببیند هیچ قانونی پشتیبان حقوقش نیست. حتی اگر مریض اورژانسی آنها تلف شود هم چندان اهمیتی ندارد، اما اگر قبضی که پر از ارقام نامشخص است چند روزی دیر پرداخت شود حتما اشتراک قطع می‌شود و خسارت اضافی هم باید پرداخت کنید، چون قانون پشتوانه آنهاست و اصلا برای مردم قانون حمایتی ننوشته‌اند.

همین دو روز گذشته همه تلفن‌های غرب تهران یکباره و بدون اطلاع‌رسانی مخابرات قطع شد و شماره خرابی تلفن پس از چند بار دلیل آن را خسارت کابلی اعلام کرده است. خسارت کابلی همان مفهوم مودبانه کابل دزدی است، وقتی به بهانه‌ای مثل سرقت کابل که بنا به شواهد، بیشتر پوششی برای خرابی خطوط مخابراتی است، ارتباط یک محل یا منطقه قطع می‌شود، هیچکس صدای مردم را نمی‌شنود و وقتی خدمات انحصاری باشد، رقیبی هم نیست که کاری کند مردم می‌مانند و یک تلفن که به جایی وصل نیست. اما براستی حقوق ارتباطی مردم را چه کسی قرار است پیگیری کند؟ تا چند سال دیگر باید بر سر حقوق اولیه شهروندی چک و چانه بزنیم؟

سعید نوری‌آزاد / جام‌جم