زالو‌ها در جستجوی گونه‌های نادر

زالوها، خون مکیده شده را تا ماه‌ها حفظ کرده و در نتیجه، هویت حیواناتی که از خونشان تغذیه کرده‌اند را حفظ می‌کنند.

این خبر خوبی برای برخی پژوهشگران است. زیرا از این پس می‌توانند با استفاده از زالوها، گونه‌های در معرض انقراض را یافته و تعدادشان را محاسبه نمایند.

یک پژوهشگر دانمارکی، در آزمایشگاه خود زالوها را با خون بز تغذیه کرد و به این نتیجه رسید که برخی از دی.ان.ای‌های بز، تا ماه‌ها در بدن زالو باقی ماند.

در گام بعدی، تیم پژوهشی وی، بیست و پنج زالو را از جنگل‌های گرمسیری ویتنام، که سرشار از گونه‌های مختلف جانوران نادر است، جمع‌آوری کرد.

از چهار عدد از این زالوها، دی.ان.ای یک نوع خرگوش نادر، یک دی.ان.ای گوزن کوچک آسیایی نادر، شش دی.ان.ای از یک نوع گورکن نادر و سه دی.ان.ای از یک نوع بز نادر به دست آوردند.

جالب اینجاست که پژوهشگران از سال 1996، احتمال وجود این نوع خرگوش نادر در محل نمونه‌برداری را می‌دادند، اما با زیر نظر گرفتن محل به مدت دو هزار شب توسط دوربین‌های ویژه، هیچ نتیجه‌ای دال بر وجود این نوع خرگوش یافت نشد. همچنین، دی.ان.ای گورکن و بز، اولین دلیل اثبات حضور آنها در آن محل است.

این پژوهشگر دانمارکی می‌گوید: «هزینه یک تا ده دلاری هر زالو، ارزان‌تر از روش‌های جایگزین است. استفاده از زالو یک امتیاز دیگر هم دارد: لازم نیست دنبالشان بگردید، چون آنها دنبال شما می‌گردند»

منبع: Newscientist