فوتبال باید وسیله شادی و صلح باشد

بدیهی است که کارم بسیار سخت بوده و این امر فقط با تمرین و همت و ممارست بسیار زیادی به دست آمده است. این یک واقعیت مسلم است که وقتی فوتبال را شروع می‌کردم، هرگز فکر نمی‌کردم روزی به این آمار برسم و تعداد مسابقات بین‌المللی‌ام اینقدر زیاد شود. در آن زمان آرزو و هدفم فقط این بود که از بازیکنان خوب و موفق مصر باشم و به تیم ملی هم برسم. 19 ساله بودم که برای اولین بار به بازی‌های ملی دعوت شدم و با خود عهد بستم همیشه همان قدر آماده بمانم تا در دفعات بعدی نیز مرا فرا بخوانند. زمان گذشت تا این که در دو سه سال اخیر اطرافیانم به من گفتند در مرز شکستن رکورد بازی‌های ملی جهان قرار دارم و از آن پس بیشتر به دنبال این رکورد افتادم و اگر یک مورد آسیب‌دیدگی جدی در سال 2010 برایم پیش نمی‌آمد، این حد نصاب را زودتر از اینها هم می‌شکستم.

امیدوارم فرهنگ تماشاگری و هواداری در کشور من همان‌قدر سطح بالا و قابل قبول شود که در بلژیک دیدم. این که یک تیم هواداران پر و پا قرص و شیفته‌ای داشته باشد ایرادی ندارد، اما اگر این هواداری به تندروی و اغتشاش کشیده شود یا از آن سوءاستفاده و به تراژدی منجر شود، حاصل آن اسفبار خواهد بود. امیدوارم همگان برای آرام‌سازی شرایط و محیط‌های ورزشی اقدام کنند.

قطعا تاثیرگذار بوده، اما تنها دلیل نبوده است. بدیهی است که وقتی فشارهای سیاسی بالا می‌گیرد تمرکز ما ورزشکاران روی کار‌های ورزشی‌مان کمتر می‌شود و نتایج ضعیف‌تری می‌گیریم. تعطیلی چهار ماهه لیگ فوتبال ما بر اثر مناقشات سیاسی از عوامل موثر در نزول ما بود، اما باز تکرار می‌کنم که اتفاقات ورزشی هم در نزول اخیر تیم ملی دخیل بوده است. ما به اندازه کافی تدارک ندیدیم و با تمام وجود تلاش نکردیم و ضرر آن را هم با راه نیافتن به دور پایانی جام ملت‌های آفریقا متحمل شدیم، جامی که در غیاب ما به زامبیا رسید.

طبیعی است که کارمان بسیار سخت باشد، ولی ناکامی‌مان در جام ملت‌های آفریقا 2012 به ما درس‌های زیادی داده است تا با بهره‌گیری از آن در جام بعدی موفق باشیم. از این پس هر مسابقه و هر حریفی را بسیار جدی می‌گیریم.