حادثه‌ای که در آن حضور خداوند را احساس کردم

این تکواندو‌کار با عملکرد قابل قبولی که در دوره قبل المپیک داشت‌ و به‌واسطه نتایجی که پیش از این رقابت‌ها به دست آورد، توانست خود را به عنوان یکی از ورزشکاران مطرح بخش بانوان معرفی کند و همین دلیل کافی است تا در این صفحه، یادی از این بانو ‌ و روزهایی که گذرانده است،کنیم .

زندگی ورزشی شلوغ و تمرین‌های مداوم روزانه، این ذهنیت را تداعی می‌کند که خاطره یا حادثه‌ای که برای ساراخوش‌جمال اتفاق افتاده، باید حول و حوش مصدومیت یا اتفاقی از این دست باشد اما روحیه‌ آرامی که در او سراغ داریم، بخصوص زمانی که بزرگ‌ترین حادثه زندگی‌اش را بر زبان می‌آورد، کاملا متفاوت است: «هنوز روزهای نوجوانی را سپری می‌کردم که مراسم قهرمان قهرمانان در رشته تکواندو متداول شد‌ و من در رویاهایم، دلم می‌خواست یکی از قهرمانانی باشم که روی سن می‌رود، اما بالافاصله با خودم می‌گفتم، این همه قهرمان درجه یک داریم، چطور ممکن است که جایی به من برسد؟!

‌همین جا باید اضافه کنم من در طول دوران ورزشی‌ام، اتفاق‌های زیادی را تجربه کرده‌ام، از آسیب‌دیدگی گرفته تا نتایج مختلف در رقابت‌های مختلف و همیشه باخت هایم برایم حادثه بزرگی‌ بوده اما هیچ کدامشان به اندازه لحظه‌ای که نامم را خواندند و به عنوان یکی از قهرمانان برتر ایران انتخاب شدم، در حافظه ماندگار نشده است. واقعا بزرگ‌ترین حادثه زندگی من همین‌جا رقم خورد، زمانی که با تمام وجود، حضور خداوند را احساس کردم.

من با چشمانم دیدم، یک آرزوی دوران نوجوانی‌چطور به حقیقت پیوست آن هم در شرایطی که قهرمانان زیادی بودند و آنها می‌توانستند جای من روی سن بروند. هیچ وقت این لحظه را فراموش نمی‌کنم. در تمام لحظاتی که روی سن بودم و بعد از آن، در تمام جاهایی که نامم مطرح می‌شد، فقط به این فکر می‌کردم که اینها حادثه‌های بزرگ زندگی من هستند و نباید از کنارشان راحت بگذرم.»