هندبال، زخمی از آتش اختلافات داخلی

اولین سنگی که سال 90 هندبال ملی ایران را نشانه گرفت، همراهی نکردن سرمربی تیم ملی جوانان در آستانه رقابت‌های قهرمانی جوانان جهان بود که موجب شگفتی‌های فراوانی شد. سرمربی این تیم بلافاصله قبل از اعزام، با حمله به بازیکنان، دستیاران و بالادستی‌های خود، تیم ملی جوانان را رها کرد تا بدون سرمربی راهی آوردگاه پر خطر جهانی شود. البته در چنین شرایطی، رئیس فدراسیون، خود همراه سرمربی تازه به استخدام درآمده تیم ملی بزرگسالان، راهی رقابت‌های جهانی شد که البته هدایت‌های موثر کادر فنی، رئیس فدراسیون و سرمربی تیم ملی بزرگسالان ـ که تنها 2 ماه از ورودش به ایران سپری شده بود ـ دستاوردهای خوبی برای تیم ملی جوانان ایران به ارمغان آورد و جوانان ایرانی با خلق شگفتی در برابر تیم‌های مطرح جهان، بهترین عنوان تاریخ هندبال ما در آوردگاه‌های جهانی جوانان را رقم زدند. کسب عنوان‌های اول و دوم برترین گلزنان جوانان جهان توسط 2 بازیکن ایران (سجاد استکی و میلاد مسائلی) از دیگر رویدادهایی بود که نگاه‌های بسیاری را معطوف استعدادهای شگرف ایرانی کرد.

اما این، پایان حرکات تخریبی و نافرمانی‌ها در هندبال ایران نبود و چند ماه بعد و در حالی که 2 رویداد بسیار مهم راهیابی به المپیک لندن و سپس جام‌ملت‌های آسیا (راهیابی به جام‌جهانی) در پیش روی ما بود و سرمربی تیم ملی، بیش از هر زمان دیگری به حضور ملی‌پوشان خود در اردوها و دیدارهای تدارکاتی نیاز داشت، باشگاه سپاهان (که تعداد زیادی ملی‌پوش را به استخدام در آورده بود)‌ از تحویل این بازیکنان به اردوی تیم ملی امتناع کرد که این موضوع لطمات جبران‌ناپذیری بر نتایج ایران در بازی‌های مهم مقدماتی المپیک وارد کرد. در حقیقت در حالی که ذوب آهن و بویژه سپاهان به عنوان 2 نماینده ایران در لیگ قهرمانان هندبال آسیا نتایج ضعیفی در این رقابت‌ها کسب کردند، تیم ملی هم با اختلاف ناچیزی از سر گروهی بازماند تا عملا شانس حضور در پلی آف المپیک را از دست بدهد و در نهایت در مکان سوم این مسابقه‌ها قرار بگیرد. (در حالی که تیم نخست، مستقیم جواز المپیک را کسب کرد و تیم دوم به مسابقه‌های پلی آف راه یافت.)

بعد از پایان این مسابقه‌ها، عصیان علیه مسوولان و سرمربی تیم ملی هندبال، همچنان ادامه پیدا کرد و شماری از ملی‌پوشان شاخص سپاهانی، نوای جدایی از تیم‌ ملی سر دادند حال آن که هیچ کدام از مسوولان بالادستی ورزش قهرمانی وزارت ورزش هم مساعدت و دخالتی در جهت رفع مشکلات نکردند تا این بار نیز تیم ملی موفقیت در جام ملت‌های آسیا و راهیابی به جام جهانی را تنها به خاطر تفاضل یکی دو گل از دست بدهد و هندبال ایران در عین شایستگی، در تمام آوردگاه‌های رسمی و برون‌مرزی سال 90 ناکام بماند.

رویدادهای امسال بخوبی ثابت کرد قدرت هندبال ملی ایران به چنان درجه‌ای رسیده است که ما نیز بتوانیم در آوردگاه‌های جهانی حرف‌هایی برای گفتن داشته باشیم، ولی ادامه چنین روندی مسلما ما را از دستیابی به هرگونه موفقیت در سال 91 یا سال‌های بعدی باز خواهد داشت.