هرکسی در این‌خانه چه‌کاره است

خانم ‌، خانه دار است، اما حضور کمرنگ مرد در خانه را باید جبران کند.او دلش می‌سوزد که شوهرش زیاد کار می‌کند از طرفی خودش خیلی خسته می‌شود، اما دوست ندارد پسرش هم مثل پدرش از همین حالا زیر بار مسوولیت باشد، بنابراین دخترش را می‌فرستد نان بخرد، اما به پسر می‌گوید تو درس بخوان که برای خودت کسی شوی.

از دخترش می‌خواهد که در کار خانه به اوکمک کند اما از پسرش نمی‌خواهد. مادر از این‌که مسوولیت ‌ پدر‌ را به دوش می‌کشد خسته می‌شود و سر بچه‌ها نق می‌زند.وقتی همسرش می‌آید به او گلایه می‌کند و همسرش هم که به نوبه خود از مسوولیت زیادی که دارد خسته است فریاد می‌کشد معلوم نیست هرکسی اینجا چه کاره است.

آنچه سبب ارتقای فکری و آرامش روانی و مسوولیت‌پذیری یک خانواده می‌شود، احساس تعلق و محبت و ‌ تقسیم کار درست است.

ما در زندگی بار خود را به دوش می‌کشیم و آنچه به ما می‌رسد هرگز به رایگان نیست و چیزی نیست جز حاصل زحمت ما. این چیزی است که بچه‌ها باید از همان ابتدا آن را بدانند و برایشان در ازای چیزهایی که دریافت می‌کنند مسوولیت‌هایی تعریف شود. از همکاری در مرتب نگاه داشتن خانه گرفته تا مراقبت از خواهر و برادر‌های کوچک تر و اسباب و وسایل شخصی و عمومی‌خانه. فارغ از این‌که مرد یا زن در خارج از خانه چه مسوولیت‌هایی دارند در خانه نیز باید مسوولیت‌هایی را بر عهده بگیرند.رسیدگی به درس بچه‌ها مراقبت از نوزاد و شیر خوار به طور نوبتی، سرزدن به مدرسه بچه‌ها و آوردن و بردن آنها به مهد نیز از این قبیل است.

یک نکته مهم در بحث توازن وجود دارد و آن این است که اگر یک شخص در خانواده به سهم منطقی خود نقش نداشته باشد و بیش از آن تحمل مسوولیت کند به همان اندازه پرخاشجو، خسته، عصبی و فرسوده خواهد شد.بنابراین برای تحقق یک خانواده سالم و پایدار مشارکت متعادل و متوازن همه خانواده ضروری است.