محمدپور: حتی در خواب هم دنبال طلای المپیک هستم!

بله، تیم ملی استارت خود را زده است ولی من خیلی فشار نمی‌آورم، چرا که درد زانویم کم نشده و نمی‌توانم فشار بیاورم. گرچه من فعلا زیر نظر مربیان تمرینات سبکی را دنبال می‌کنم، اما واقعا تمرینات سخت‌تر از قبل شده است. البته تمرینات وزنه برداری همیشه سخت است،‌ ولی به‌طور طبیعی حالا که باید برای المپیک آماده شویم باید فشارهای بیشتری را تحمل کنیم، چون سطح بازی‌های المپیک از مسابقات جهانی هم بالاتر است.

من تحت نظر دکتر هستم.فعلا در اردو با بقیه بچه‌ها تمرین می‌کنم ولی همان‌طورکه گفتم تمرینات سبکی را به‌همراه انجام فیزیوتراپی پشت سر می‌گذارم و تا 3 هفته باید این وضعیت را تحمل کنم. بعد از این که برگشتم باید فشار بیشتری بیاورم تا به سایر بچه‌ها برسم.

فکر نمی‌کنم، این آسیب دیدگی‌ها بخشی از ورزش و تمرینات هستند و باید با آنها کنار آمد.مربیان برنامه‌های خوبی در نظر می‌گیرند و با تمرینات پرفشار تلاش خودم را می‌کنم به اوج آمادگی برسم. من هم مثل بقیه اعضای تیم ملی خودم را برای انجام تمرینات سخت و المپیکی آماده کرده‌ام. این تمرینات شاید برای برخی‌ها سخت باشد و برای برخی‌ها هم راحت. ولی به طور مسلم تمرین در راه حضور در المپیک به هر وزنه برداری انگیزه می‌دهد. حضور در این بازی‌ها به قدری بزرگ است که هر کسی آرزو دارد در آن شرکت کند و روی سکو برود.اگر مشکل خاصی پیش نیاید و آسیب دیدگی‌ها اجازه بدهد، این تمرینات سخت هم برای من آسان می‌شود.

نمی‌دانم شاید بهتر بود نمی‌رفتم. من بعد از مسابقات جهانی پاریس کمی آسیب دیده بودم که در آنجا درد زانویم بیشتر شد و مدال هم نگرفتم.

بله اما چاره‌ای نیست.برای المپیک باید جور دیگری تمرین کرد و نباید آن را مثل سایر رقابت‌ها به حساب آورد. من در مسابقات جهانی شرکت کردم، قبل از آن هم مسابقات جوانان جهان را دیدم. باید بگویم سطح این رقابت‌ها با یکدیگر فرق می‌کرد. المپیک که جای خود دارد وحتی قهرمان جهان در المپیک تضمینی برای موفقیت ندارد تا کلاس کار کاملا متفاوت باشد. وزنه‌برداری یک رشته سنگین است و باید خیلی چیزها را تحمل کنی تا بتوانی در لندن روی سکو بروی.

مدال گرفتن در المپیک همیشه یک رویای بزرگ بوده. همه قهرمانان در این بازی‌ها مدعی هستند،به قول خودتان با این شرایط سنی که دارم باید خیلی بیشتر از بقیه کار کنم تا بتوانم مدال بگیرم. هیچ‌کدام از بچه‌های امروز تیم ملی المپیک نرفته‌اند. بنابراین میدان خیلی بزرگی پیش‌رو داریم و چون می‌خواهیم بهترین نتیجه را کسب کنیم، نباید یک لحظه نیز غفلت کنیم. آقای باقری خودش قهرمان بزرگی بوده که تجربه حضور در المپیک را نیز دارد، بنابراین می‌داند که چگونه باید بچه‌ها را برای حضور در بازی‌های لندن آماده سازد. بچه‌ها هم با جان و دل تمرینات سرمربی تیم ملی را پذیرا هستند چون با همین برنامه‌ها در مسابقات جهانی پاریس روی سکو رفته‌ایم.

المپیک همیشه اتفاقات غیرمنتظره‌ای را به دنبال دارد. با سهمیه ورودی که گذاشتند همه مدعی هستند و کسی برای تفریح به لندن نمی‌آید. در بین مدعیان وزن 94 کیلو البته چند نفر شناخته شده‌ترند و روی آنها حساب بیشتری باز می‌شود. ورزشکار قزاق که قهرمان جهان شد بدون شک مهم‌ترین رقیبم است. وزنه‌برداران اکراین و روس هم واقعا خوب هستند. تصورم این است که همین‌ها بیشتر از بقیه شانس دارند.

من فقط به طلای المپیک فکر می‌کنم. اگر این‌طور نباشد که دیگر برنز هم نمی‌شود گرفت. ترکیه یک ورزشکار داشت که در 19 سالگی طلای المپیک را گرفت، پس من هم می‌توانم. همان‌طور که گفتم شرایط المپیک با جهانی فرق می‌کند و آنجا فقط رکورد مجموع را حساب می‌کنند،این شاید به نفع من باشد. من برای بهتر شدن خیلی جا دارم و باید بیشتر از اینها تلاش کنم. اگر بتوانم در 19 سالگی طلای المپیک را کسب کنم که خیلی عالی می‌شود. من خیلی امیدوار هستم و برنامه‌ای که مربی تیم در نظر دارد خیلی به ما کمک می‌کند. قبل از مسابقات پاریس هم تصورم این بود که می‌توانم روی سکو بروم. البته سطح حریفان خیلی بالا بود و فشار زیادی به همه وارد شد. به‌طور مسلم در المپیک حریفانم آماده‌تر خواهند بود ولی من هم جوان و با انگیزه هستم و این یک امتیاز برایم
به حساب می‌آید. واقعا برای این که در المپیک کار بزرگی انجام دهم انگیزه‌های بسیاری دارم.

سخت که هست ولی دیگر عادت کرده‌ایم. خودم فکر می‌کنم برای ما کم سن و سال‌ترها شاید راحت‌تر هم باشد، اکنون چند سال است مثل یک خانواده کنار هم هستیم، در حقیقت بیشتر عمرمان را در همین اردوها می‌گذرانیم تا کنار خانواده. با این‌که برای رسیدن به هدف خویش مجبوریم سختی‌های زیادی را تحمل کنیم، اما رفاقت و صمیمیتی که بین بچه‌ها هست باعث می‌شود شرایط سخت تمرینات را به جان بخریم. همه به همدیگر کمک می‌کنند، شاید هر کسی با یکی دو نفر نزدیک تر باشد ولی واقعا بچه‌ها هوای همدیگر را دارند.

تا حالا به این موضوع فکر نکرده بودم. ما هر روز 2 تا 4‌ساعت تمرین داریم. برنامه‌های دیگری هم مربیان در نظر می‌گیرند. تصورم این است که روزانه چند تن وزنه می‌زنم. مربیان در هر مقطع برنامه‌ها را تغییر می‌دهند و میزان وزنه‌ها هم عوض می‌شود.بعضی وقت‌ها خیلی سخت می‌شود ولی با تمرین‌هایی که انجام می‌دهیم به وزنه‌ها عادت می‌کنیم، هر چند بلافاصله سنگین‌تر می‌شوند!

من 8 سالم بود که وزنه‌برداری را شروع کردم،آن زمان‌ها سنم خیلی کم بود ولی با دیدن رضازاده انگیزه‌هایم دوچندان می‌شد .من هر کاری را که شروع می‌کنم دوست دارم به سرانجام خوبی برسانم. بنابراین یک مدت که گذشت دیدم همه می‌گویند استعداد خیلی خوبی دارم و رکوردهایم هم خوب بودند. دیگر برایم مسجل شده بود که می‌توانم به یک جایی در وزنه‌برداری برسم و لطف خدا نیز شامل حالم شد که به اینجا برسم. الان نیز تنها با فکر طلای المپیک به خواب می‌روم و انگیزه‌های زیادی دارم تا در المپیک مدال کسب کنم. همه از من در المپیک انتظار دارند و این انتظارها را هم بجا می‌دانم وامیدوارم بتوانم افتخار بیافرینم.