خانواده‌ای به روشنی‌ آب

شاید تعجب کنید، ولی من شنا را از همسرم یاد گرفتم.

خوب من و او در مدرسه باغچه‌بان درس می‌خواندیم و وقتی در 21 سالگی با او ازدواج کردم، در استخر خانگی شنا را به من یاد داد.

بله، او و خانواده‌اش پیوندی دیرینه با شنا دارند. او فرزند مسوول کمیته انضباطی فدراسیون شنا و داور هندبال است و فرزندش محمدعلی حیدری از 4 سالگی تحت آموزش آقای اسفندیاری رئیس فدراسیون نجات غریق بوده است و از مدال‌آوران رشته ورزشی شنا در مسابقات کشوری و پارالمپیک است.

نجات غریق را از مربیگری بیشتر دوست دارم، بخصوص رشته دریایی را. البته مدرک غواصی هم دارم و غواصی هم می‌کنم.

حواس من خیلی جمع است. مدام به آب نگاه می‌کنم و مراقب هستم کسی با شنا مشکل نداشته باشد و پس از زیر آب رفتن بالا بیاید. ولی از راه دور حتی نجات غریق شنوا هم صدای داد و فریاد کسی را نمی‌شنود و با حرکات دست مردم متوجه می‌شود کسی کمک می‌خواهد.

2 فرزند دارم. یکی دختری 20 ساله است که مدیریت بازرگانی می‌خواند و دیگری پسری است که 14 ساله و محصل است. خدا را شکر هر دوی آنها شنوا هستند.

بله، هر دوی آنها به شنا علاقه‌مندند. دخترم از کوچکی پیش پدرش شنا را آموخته است و اسمش ساناز است و نجات غریق است و پسرم عضو تیم واترپلو و شناست و از وقتی کوچک بود، شنا را آموخته است.

ورزش شنا در روحیه و کاهش استرس و ایجاد آرامش روانی در انسان بسیار موثر است و خانواده ما که همه شناگر هستند؛ همگی آرامی و خوشخو نیز هستند. در خانواده ما خیلی کم تنش به وجود می آید و فضای آرام و شادی حاکم است.

بله، این تنها درآمد ماست و البته دستمزدها در این رشته بسیار پایین است، اما من به خاطر علاقه شخصی آن را دنبال می‌کنم.

دوست داشتم پلیس شوم، اما به خاطر ناشنوا بودنم نمی‌شد.

اخلاق خوش و مهربانی شوهرم. او خیلی مهربان است و با هم زندگی خیلی خوبی داریم. شنا سبب شده که خیلی آرامش داشته باشد. من به او احترام می‌گذارم و آرام و مهربان هستم. اگر ما خوش‌اخلاق نبودیم نمی‌توانستیم بچه‌های خوبی تربیت کنیم. اما خوشبختانه آنها نیز خوب و مهربان هستند.