نرم‌افزاری برای حفاظت از گوریل‌ها

تصاویر ویدئویی به دست آمده بسیار دلگرم‌کننده است. یک گوریل نر جوان چندین‌بار روی درخت‌های پارک‌جنگلی در حالی که در میان درختان به دنبال غذا بوده است، دیده شده و این می‌تواند نشانه خوبی برای محافظان پارک‌جنگلی باشد. چون‌که این موضوع نشان می‌دهد جمعیت گوریل‌ها در منطقه حفاظت‌شده روبه افزایش است. چیزی که جنگلبانان نمی‌دانند این است که آیا این گوریل همان گوریلی است که چند بار دیده شده یا یک گوریل جوان و بالغ دیگر است. چنانچه قرار است از گونه‌های در معرض خطر انقراض محافظت به عمل آید، آگاهی از تعداد گوریل‌هایی که در یک منطقه خاص زندگی می‌کنند بسیار حیاتی به نظر می‌رسد.

جنگلبانان برای تطبیق دادن اطلاعات به دست آمده با هر یک از گوریل‌ها به تعقیب آنها می‌پردازند و ساعت‌ها مشغول بررسی و آنالیز عکس‌ها و فیلم‌های گرفته شده از آنها هستند. این کار بسیار سخت و زمانبر است ضمن این‌که مبتنی بر استدلال‌های شخصی بوده و خالی از اشکال نیست. نرم‌افزار جدیدی تولید شده که با بررسی عکس‌ها و فیلم‌های گرفته شده از گوریل‌ها کار را بسیار راحت کرده و عکس‌های مربوط به هر یک را جدا کرده و کدگذاری می‌کند. محققان در انستیتو فرانهوفر و موسسه ماکس پلانک طی پروژه مشترکی به نام SAISBECO این نرم‌افزار را تولید کرده‌اند. این نرم‌افزار ابتدا تحت یک الگوریتم خاص عکس‌های گرفته شده را از فیلتری گذرانده تا نشان دهد این صورت متعلق به کدام یک از پستانداران نخستین بوده و سپس صورت را به گوریل خاصی تخصیص می‌دهد. همزمان این الگوریتم تشخیص چهره تمام صورت را آنالیز می‌کند. بررسی داده‌های مربوط به 24 شامپانزه نشان داد که این نرم‌افزار در 83 درصد اوقات عملکرد درستی دارد. این دقت بالا در نتیجه عکس‌های بسیار باکیفیتی است که از گوریل‌ها گرفته می‌شود.

این الگوریتم بشدت تحت تاثیر عوامل خارجی است. در نور کم یا عدم تصویر کامل از صورت، دقت این نرم‌افزار تا کمتر از 60 درصد کاهش می‌یابد. چون گرفتن عکس‌های خوب در حیات وحش بسیار سخت است محققان به دنبال تولید الگوریتمی هستند تا نیازی به آنالیز کامل صورت نداشته باشد و تنها مشخصه‌های بیومتریک مانند اندازه، حالت و فاصله‌ چشم‌ها،بینی و دهان نسبت به یکدیگر بررسی شود.

نرم‌افزار جدید همچنین سیگنال‌های صوتی را نیز تحلیل کرده و آنها را در دسته‌های مختلف صوتی که گوریل‌ها درمی‌آورند، تخصیص می‌دهد. این فناوری نه‌تنها بستر مناسبی برای مطالعه رفتارهای اجتماعی گوریل‌ها را فراهم می‌کند بلکه تشخیص تک‌تک آنها را آسان‌تر ساخته و نیازی نیست تا به همه‌ صداهای ضبط‌شده گوش داد. محققان در نظر دارند تا در مراحل بعدی ماژول‌های دیگری به این سیستم اضافه کنند تا بتوانند به طور اتوماتیک فعالیت‌هایی را که گوریل‌ها روزانه انجام می‌دهند، تشخیص دهند.